Life Update

รักฉันก็จงปล่อยให้ฉันตายเถิด...!เทคโนโลยี 'ซ่อมมนุษย์ 'โลกตะลึง!

noreply@blogger.com (pairoj) — Tue, 05 Jan 2010 14:21:00 +0000

รักฉันก็จงปล่อยให้ฉันตายเถิด...!

http://www.thairath.co.th/content/edu/56329

เทคโนโลยี 'ซ่อมมนุษย์ 'โลกตะลึง! วงการแพทย์ ปี 2010
สร้างเซลล์อะไหล่ปฏิบัติการยื้อชีวิต

"อะไหล่มนุษย์"
"ซ่อมมนุษย์"
นับย้อนหลังไปประมาณ 15 ปีก่อนหน้านี้ หากมีใครพูดถึงเรื่องแบบนี้
คงถูกผู้คนในสังคมมองด้วยสายตาแปลกๆ หรืออาจถึงขั้นโดนกล่าวหาว่าเพ้อเจ้อ
แต่มาถึงวันนี้สิ่งที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน ก็กลับเกิดขึ้นได้จริง
เพราะวิวัฒนาการทางการแพทย์ที่ก้าวหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ โดย
เฉพาะความพยายามของมนุษย์ที่จะคิดค้น แสวงหา
ทุกวิถีทางเพื่อยืดช่วงเวลาของความเป็นหนุ่มเป็นสาว
และในที่สุดคือสามารถมีชีวิตที่ยืนยาวขึ้น ที่เรียกกันว่า
"ชะลอแก่-ชะลอตาย"
เพราะนับจากปี 2010 เป็นต้นไป เซลล์ ยีน ซึ่งหมายถึง
พันธุกรรมของมนุษยชาติ
และสเต็มเซลล์จะเป็นสิ่งที่ทำให้โลกต้องตกตะลึงมากขึ้นเรื่อยๆ
แต่ก่อนที่จะก้าวไปถึงวันที่วงการแพทย์ สามารถสร้างเซลล์อะไหล่ของมนุษย์
เพื่อปฏิบัติ การซ่อม ยืด และถึงที่สุดคือยื้อชีวิตมนุษย์นั้น
ทีมข่าวสาธารณสุข
ขอย้อนอดีตเพื่อไล่เลียงถึงที่มาที่ไปของวิวัฒนาการทางการแพทย์
ที่นำมาสู่การวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยี สเต็มเซลล์ หรือ เซลล์อะไหล่
ที่กำลังจะกลายเป็นประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของวงการแพทย์โลก
เริ่มจากปี ค.ศ. 1995 เทคโนโลยีการผ่าตัด, การปลูกถ่าย หรือเปลี่ยนอวัยวะ
เป็นที่ฮือฮาอย่างมาก เทคโนโลยีการผ่าตัดที่ทันสมัย
ไม่ว่าจะเป็นการผ่าตัดผ่านกล้อง หรือแม้แต่
การใช้ระบบนำวิถีเพื่อลงมีดผ่าตัดที่อวัยวะต่างๆ
ลดความเสี่ยงจากการผ่าตัดพลาดเป้า
โดยเฉพาะการผ่าตัดสมองซึ่งเป็นอวัยวะที่มีความซับซ้อนและละเอียดอ่อนกว่าอวัยวะอื่นๆ
เป็นที่สนใจอย่างแพร่หลายในวงการแพทย์โลก และประเทศไทย
ต่อมาในปี ค.ศ. 2000 หรือเมื่อ 10 ปีก่อน ทั่วโลกต้องตกตะลึง
เมื่อนักวิทยาศาสตร์ทั้งภาครัฐและเอกชน ของสหรัฐฯ อังกฤษ และอีก
หลายประเทศ ร่วมกันแถลงถึงผลงานชิ้นโบแดงแห่งศตวรรษ
ถึงความสำเร็จของโครงการทดลองที่เรียกว่า Human Genom Project หรือ
"การถอดรหัส พันธุกรรมมนุษย์" ซึ่ง ดร. ฟรานซิส คอลลินส์
เป็นผู้อำนวยการโครงการ
ถือเป็นการปฏิวัติวงการวิทยาศาสตร์ การแพทย์ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษ!
ปฏิบัติการ "ถอดรหัส พันธุกรรมมนุษย์"
ทำให้เกิดศัพท์แสงใหม่ๆเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในวงการแพทย์ เช่น
การโคลนนิ่ง การตัดต่อยีน รวมไปถึง เทคโนโลยีจีเอ็มโอ
ที่ทำในพืชและสัตว์ด้วย
ว่ากันว่าประเทศต่างๆ ที่เข้าร่วมโครงการ
เสียค่าใช้จ่ายในการลงทุนศึกษาค้นคว้าวิจัย และ
พัฒนาเป็นเงินหลายล้านดอลลาร์
สหรัฐฯความสำเร็จของโครงการนี้ คือ การได้ มาซึ่ง "พิมพ์
เขียวพันธุกรรมมนุษย์" ที่เรียกว่า "บุ๊ก ออฟ ไลฟ์" หรือ "คัมภีร์ชีวิต"
ที่ถ่ายทอดความรู้ เกี่ยวกับการถอดรหัสยีน ซึ่งเป็นหน่วยทางพันธุกรรม
เพื่อจัดลำดับอนุกรมทางเคมีของดีเอ็นเอ 3,120 ล้านคู่ ที่มีอยู่
ในยีนของมนุษย์ ซึ่งการถอดรหัสยีนดังกล่าว ทำให้รู้ว่า
ดีเอ็นเอแต่ละหน่วยทำงานอย่างไร หน่วยใดที่ทำให้เราเจ็บป่วย
หรือหน่วยใดที่ช่วยต้านทานโรค ตลอดจนหน่วยใดที่ทำให้ เราแก่ชรา

พิมพ์เขียวพันธุกรรมมนุษย์ ทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถแยกชนิด
และหน้าที่ของโปรตีนที่ยีนผลิตขึ้นมา
ระบบการทำงานของโปรตีนในร่างกายมนุษย์
ซึ่งถือว่าเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการค้นคว้าวิจัย
เพื่อผลิตยารักษาโรคร้ายแรงต่างๆ เช่น มะเร็ง, อัลไซเมอร์ หรือเบาหวาน
ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
รวมไปถึงการพยากรณ์อนาคตของมนุษย์แต่ละคนว่า
มีโอกาสที่จะป่วยเป็นโรคร้ายแรงอย่างโรคหัวใจ ความดันโลหิตสูง มะเร็ง
อัลไซเมอร์ หรือจิตเภท ได้หรือไม่
นักวิทยาศาสตร์ที่คิดค้นเรื่องเหล่านี้ถึงขั้นวางแผนไปไกลขนาดที่จะใช้พิมพ์เขียวพันธุกรรมมนุษย์
เป็นตำราในห้องทดลองเพื่อชะลอการชราภาพลงของมนุษย์ หรือพูดง่ายๆก็คือ
ทำให้มนุษย์ไม่ต้องแก่ หรืออาจจะไม่ตายตามกฎแห่งวัฏสงสาร
แต่พอถึงปี ค.ศ.2005 การถอดรหัสพันธุกรรม และพิมพ์เขียวพันธุกรรมมนุษย์
กลายเป็นเรื่องเก่า เพราะนักวิทยาศาสตร์เริ่มคิดค้นสิ่งใหม่ๆ
ในการรักษาโรคและซ่อมสร้างสังขารของมนุษย์ ขึ้นมาใหม่ สิ่งนั้นเรียกว่า
"สเต็มเซลล์"
ที่นับวันยิ่งมีความก้าวหน้าและทันสมัยขึ้นเรื่อยๆ
และในวันนี้ ก็มีการพูดถึงคำว่า "อะไหล่ ร่างกาย"
ที่สามารถเก็บสำรองไว้สำหรับรักษาโรคร้ายหรือความเสื่อมของอวัยวะในอนาคตได้
การฝากเก็บสเต็มเซลล์ ไว้ในธนาคารสเต็ม
เซลล์ เริ่มได้รับความสนใจมากขึ้นในช่วง 1-2 ปีที่ผ่านมา
โดยเฉพาะเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ.2009
ความเคลื่อนไหวในเรื่องของการวิจัยและพัฒนาสเต็มเซลล์
กลายเป็นประเด็นที่เขย่าความสนใจของวงการวิจัยทางการแพทย์ทั่วโลกรวมทั้งประเทศไทย
เมื่อ ประธานาธิบดี บารัค โอ- บามา ประกาศอนุญาตให้มีการวิจัยสเต็มเซลล์
เต็มรูปแบบ ด้วยการลงนามยกเลิกข้อห้ามสมัยอดีตประธานาธิบดี จอร์จ
ดับเบิลยู. บุช ที่ไม่ให้ใช้เงินของรัฐบาลกลางเพื่อสนับสนุนการวิจัยสเต็มเซลล์จากตัวอ่อนมนุษย์
คำสั่งของประธานาธิบดีโอบามา คือ ให้ สถาบันสุขภาพแห่งชาติ (เอ็นไอเอช)
วางแนวทาง ในการวิจัยด้วยการนำสเต็มเซลล์จากห้องทดลองเอกชนมารวมกันภายใน
120 วัน นับจากวันที่ 9 มี.ค. 2009
ถือเป็นการประกาศบุกเบิกงานวิจัยทาง ด้านนี้อย่างเต็มรูปแบบ
และรัฐบาลอเมริกันยังได้ทุ่มงบประมาณ เพื่อสนับสนุนการวิจัยถึงกว่า 3,000
ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ
ดังนั้น เริ่มตั้งแต่ปี 2010 เรื่อยไปภายในไม่กี่ปีหลังจากนี้
ผลิตภัณฑ์สเต็มเซลล์
วิศวกรรมเนื้อเยื่อและอวัยวะสังเคราะห์จะเริ่มเกิดขึ้น และแน่นอนที่สุด
ผลิตภัณฑ์มหัศจรรย์จากการคิดค้นของมนุษย์เหล่านี้จะถูกผลักดันเข้าสู่ตลาดการแพทย์ทั่วโลกอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง
ที่เห็นชัดเจนที่สุดอย่างหนึ่งตอนนี้ก็คือ เทคโนโลยีที่เรียกว่า
"Regenerative medicine" หรือนวัตกรรมยาที่สามารถ สร้างอวัยวะขึ้นมาใหม่
เมื่อได้รับความเสียหายหรือถูกทำลาย ที่นำแนวคิดเริ่มต้นมาจาก "การ
งอกใหม่" ของอวัยวะบางอย่างของสิ่งมีชีวิต เช่น พวกซาลาแมนเดอร์ ไฮดรา
และดาวทะเล ฯลฯ

ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ตั้งสมมติฐานในการ ทดลองนี้ว่า
เมื่ออวัยวะบางอย่างของสิ่งมีชีวิต มีการงอกใหม่ได้
มนุษย์ก็น่าที่จะสร้างอวัยวะที่ขาดหายไปขึ้นมาใหม่ได้ โดยเฉพาะจาก "ยีน"
หรือ "เซลล์" ที่ควบคุมการงอกใหม่ของอวัยวะที่เสียหายเหมือนในสิ่งมีชีวิตบางอย่างดังที่กล่าวมาแล้ว
ซึ่งถ้าการวิจัยนี้สำเร็จ ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า
ในอนาคตมนุษย์อาจจะสามารถงอกแขนขาได้ใหม่เหมือนจิ้งจกงอกหางเลยทีเดียว
กลับมาที่เรื่องใกล้ตัวที่เกิดขึ้นแล้วอย่างสเต็มเซลล์บ้าง
ในเอเชียรวมทั้งประเทศไทยจำนวน "สเต็มเซลล์" ที่ถูกฝากจนล้นในธนาคาร
เท่ากับเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความพยายามที่จะฝืน ยืด ยื้อ
หรือต่อรองกับมัจจุราชในการใช้เวลาบนโลกมนุษย์ให้มากขึ้น
ด้วยการเอาชนะโรคร้ายทุกโรคที่เคยทำให้มนุษย์ต้อง "ตาย" ตามกฎของธรรมชาติ
"สเต็มเซลล์" หรือ เซลล์ต้นกำเนิด ที่นักวิทยาศาสตร์ระบุว่า
ยังไม่ทราบแน่ชัดว่า คือ เซลล์ชนิดไหน แต่กลไกการทำงานของเซลล์ ชนิดนี้
มีความมหัศจรรย์มาก เพราะ ไม่ว่าจะไปอยู่ตรงไหนในร่างกาย
เจ้าสเต็มเซลล์ก็จะทำตัวเป็นเซลล์ของอวัยวะนั้น เช่น
ถ้าไปเกาะที่กล้ามเนื้อหัวใจก็กลายเป็นเซลล์ กล้ามเนื้อหัวใจ
เกาะที่เส้นประสาทก็กลาย เป็นเซลล์เส้นประสาทที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ
เมื่อไปเจอเซลล์ตรงจุดไหนเสื่อม
เจ้าสเต็มเซลล์ที่ฉลาดปราดเปรื่องและขยันขันแข็งตัวนี้
ก็จะทำหน้าที่ซ่อมแซมเซลล์ อวัยวะส่วนนั้น เหมือนเป็นทั้งนายช่าง
และอะไหล่ประจำร่างกายเลยทีเดียว
นักวิทยาศาสตร์ และแพทย์จำนวนไม่น้อยเปรียบเทียบว่า สเต็มเซลล์
อาจจะเป็นเสมือน "อวัยวะ สำรอง"
ของร่างกายที่เมื่ออันหนึ่งเสื่อมไปก็สามารถเปลี่ยนอะไหล่
หรืออวัยวะใหม่เข้าไปแทนที่ได้ เหมือนเปลี่ยนอะไหล่รถ...
ปีที่ผ่านมาวงการแพทย์ทั่วโลกนำสเต็มเซลล์ไปใช้
รักษาโรคร้ายแรงได้มากกว่า 70 ชนิด เช่น โรคมะเร็ง โรคหัวใจ
โรคอัลไซเมอร์และพาร์กินสัน โรคเบาหวานและภาวะแทรกซ้อน โรคเส้น
เลือดในสมองอุดตัน โรคเกี่ยวกับความผิดปกติของเลือดและ ไขกระดูก
โรคเกี่ยวกับความบกพร่องของกล้ามเนื้อ รวมถึงอาการอัมพฤกษ์ อัมพาต
ไขสันหลังบาดเจ็บ และบาดแผลทางผิวหนัง ฯลฯ
แต่ในปีนี้ จำนวนโรคที่เจ้าเซลล์มหัศจรรย์
ตัวนี้สามารถเป็นอะไหล่เข้าไปซ่อมสร้างได้ ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นกว่า 100
โรคแล้ว
Dr.Kostas I. Papadopulos
ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการแห่งไทยสเต็มไลฟ์
บริษัทจัดเก็บสเต็มเซลล์แห่งแรกและใหญ่ที่สุดของไทย ถึงกับระบุว่า...
"สเต็มเซลล์คือสินทรัพย์ที่มีค่าที่สุดในชีวิตคนเรา"
สำหรับวิธีจัดเก็บสเต็มเซลล์ที่นิยมส่วนใหญ่ มี 2 วิธี คือ
เก็บจากเลือดในรกและสาย สะดือเด็กแรกเกิด และ เก็บจากกระแสโลหิต
ในกรณีของสเต็มเซลล์ที่อยู่ในเลือดจากรกและสายสะดือนั้น
นอกจากจะเป็นอะไหล่ สำหรับเจ้าของรกและสายสะดือแล้ว
หลายครั้งที่มันถูกนำไปเพาะเลี้ยงเพื่อเป็นอะไหล่ให้กับสมาชิกคนอื่นในครอบครัวด้วย
มีกรณีตัวอย่างหลายกรณีที่ลูกคนโตได้ใช้
สเต็มเซลล์จากรกของลูกคนเล็กหรือน้องเพื่อรักษาโรคร้ายแรงของตัวเอง
เพราะโอกาสที่พี่น้องท้องเดียวกันจะมีสเต็มเซลล์ที่ตรงกันมีสูงถึง 1 ใน 4

ปี ค.ศ.2009 หรือ พ.ศ.2552 เมื่อไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ ชนิด เอ
เอช 1 เอ็น 1 ระบาดทั่วโลก
รวมถึงโรคร้ายอย่างมะเร็งเริ่มที่จะปรับตัวให้มีความร้ายกาจในการกัดกินอวัยวะที่ซับซ้อนและรักษาได้ยากมากขึ้น
หลายประเทศถึงขนาดกำหนดเป็นนโยบายให้มีการเก็บสเต็มเซลล์จากรกไว้ให้มากที่สุด
เพื่อการพัฒนาทางการแพทย์ในอนาคต
ยกตัวอย่าง เช่น สิงคโปร์
ซึ่งกำหนดเป็นพันธกิจของรัฐบาลที่ต้องรับผิดชอบจัดเก็บสเต็มเซลล์ของทารกแรกเกิดชาวสิงคโปร์
เอาไว้ทุกคน เพื่อเป็นการประกันสุขภาพของประชากร
อีกทั้งยังเป็นประโยชน์ในวงการแพทย์ของสิงคโปร์ด้วย
หันกลับมามองในส่วนของประเทศไทย ความก้าวหน้าเรื่องของสเต็มเซลล์
เริ่มได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายมากขึ้น
แม้ว่ารัฐบาลไม่ว่าจะเป็นกระทรวงสาธารณสุข โดย กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์,
แพทยสภา ซึ่งเป็นองค์กรวิชาชีพที่กำกับดูแลการประกอบวิชาชีพของแพทย์จะออกมาให้ข้อมูลตรงกันทั้งในเรื่องของกฎหมายและการนำเทคโนโลยีนี้ไปใช้กระทำต่อร่างกายมนุษย์ว่า
ยังอยู่ในขั้นตอนของการศึกษาวิจัย แต่ก็มีโรงพยาบาล
ทั้งภาครัฐและเอกชนหลายแห่งที่นำเทคโนโลยีนี้ไปใช้ซ่อมแซมอวัยวะที่สึกหรอของร่างกายมนุษย์แล้วอย่างแพร่หลาย
โดยในทางการแพทย์เฉพาะทางหลายสาขาระบุตรงกันว่า
ขณะนี้ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีด้านนี้
สามารถแยกเซลล์ตั้งต้นให้บริสุทธิ์ได้ โดยแยกจากเลือดสายรก
ทำให้เซลล์จากเลือดสายรก ปลอดจากเชื้อโรค เชื้อไวรัส เซลล์มะเร็ง
เซลล์เม็ดเลือดขาว หรือโปรตีนอื่นๆ ที่ร่างกายต่อต้าน
ทำให้การใช้เซลล์ต้นกำเนิดจากเลือดสายรก ปลอดภัยในการปลูกถ่ายเซลล์ใหม่
หรือซ่อมอวัยวะที่ตายหรือเสียหาย เช่น ไขสันหลังบาดเจ็บ
หรือเซลล์สมองขาดเลือด ซึ่งการแพทย์
แผนปัจจุบันไม่สามารถผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายเซลล์ ใหม่
หรืออวัยวะนั้นไม่อาจรักษาด้วยยาได้แล้ว
และล่าสุดถึงขั้นมีสถานพยาบาลแห่งหนึ่งโฆษณาถึงขั้นที่ว่า
สามารถฉีดเฟรชเซลล์ จากสัตว์โดยเฉพาะแกะเข้าไปยังร่างกายมนุษย์
เซลล์ที่สกัดจากตัวอ่อนของแกะพุ่งตรงไปทำหน้าที่ให้เซลล์เก่าของร่างกาย
ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
เช่น ถ้าเป็นโรคพาร์กินสัน เซลล์ก็ไปยังสมอง ถ้าโรคชรา วัยทอง
เซลล์จะไปที่ต่อมหมวกไต ถ้ากล้ามเนื้ออ่อนแรงก็จะไปที่ขา
หรือรักษาโรคหัวใจมันก็จะวิ่งไปยังอวัยวะที่ต้องการเอง
แล้วทุกอย่างก็จะกลับมาสดชื่น ราวกับเกิดใหม่

จริงหรือไม่จริง เป็นไปได้หรือไม่ได้ เป็นสิ่งที่ต้องติดตามดูต่อไป
นับจากปี 2010 เป็นต้นไป
แต่แม้เทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ทันสมัยจะเป็นความหวัง ที่จะช่วย "ยื้อ"
ชีวิตมนุษย์ในศตวรรษที่ 21 ให้ยืนยาวมากขึ้นได้ หรืออาจจะวิเศษถึงขั้นที่
"ไม่ตาย" ได้
สิ่งที่ ทีมข่าวสาธารณสุข อดที่จะฉุกคิดไม่ได้ก็คือ สัจธรรมของโลกที่ว่า
ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ หรือสิ่งที่มีคุณอนันต์อาจจะมีโทษมหันต์ตามมาด้วย
โดยเฉพาะหากเป็นเรื่องของความพยายามที่จะฝืนกฎหรือความเป็นไปตามธรรมชาติ
ลองคิดดูกันเล่นๆ หากวิทยาการทาง
การแพทย์สามารถยื้อชีวิตมนุษย์ไว้ได้จริง ถึงวันนั้นคนอาจจะล้นโลก
จนต้องแย่งกันกิน แย่งกันอยู่ และถึงที่สุดแล้ว
เราก็อาจจะค้นพบความจริงที่ว่า
ไม่มีอะไรที่จะฝืนกฎเกณฑ์ของ ธรรมชาติไปได้
ทำให้อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำปรารภของท่านอาจารย์พุทธทาสภิกขุ
ที่ชัดเจนถึงความดำรงอยู่ และสูญสลายไปตามกฎ ของธรรมชาติ
รักฉันก็จงปล่อยให้ฉันตายเถิด...!
ทีมข่าวสาธารณสุข

รักฉันก็จงปล่อยให้ฉันตายเถิด...!เทคโนโลยี 'ซ่อมมนุษย์ 'โลกตะลึง!

noreply@blogger.com (pairoj) — Tue, 05 Jan 2010 14:16:00 +0000

รักฉันก็จงปล่อยให้ฉันตายเถิด...!

http://www.thairath.co.th/content/edu/56329

รักฉันก็จงปล่อยให้ฉันตายเถิด...!เทคโนโลยี 'ซ่อมมนุษย์ 'โลกตะลึง!

noreply@blogger.com (pairoj) — Tue, 05 Jan 2010 14:09:00 +0000

รักฉันก็จงปล่อยให้ฉันตายเถิด...!

http://www.thairath.co.th/content/edu/56329

รักฉันก็จงปล่อยให้ฉันตายเถิด...!เทคโนโลยี 'ซ่อมมนุษย์ 'โลกตะลึง!

noreply@blogger.com (pairoj) — Tue, 05 Jan 2010 14:07:00 +0000

รักฉันก็จงปล่อยให้ฉันตายเถิด...!

http://www.thairath.co.th/content/edu/56329

อุปสรรค-ความรัก, คุณธรรม, กำลังใจ, รู้จักตนเองและผู้อื่น, ความเพียร, คนพาล

noreply@blogger.com (pairoj) — Mon, 21 Dec 2009 10:00:00 +0000

FW: เงินไม่สำคัญเสมอไป

noreply@blogger.com (pairoj) — Wed, 02 Dec 2009 11:48:00 +0000

คติ

noreply@blogger.com (pairoj) — Mon, 16 Nov 2009 10:30:00 +0000

แพทย์เผยกิน "ปลาทู 2 ตัว" ชะลอ "ความแก่" ปลอดโรครุมเร้า เรื่องเร่งด่วนที่ไม่ควรมองข้าม

noreply@blogger.com (pairoj) — Mon, 19 Oct 2009 12:00:00 +0000

แพทย์เชี่ยวชาญอายุรวัฒน์นานาชาติแนะ 3 วิธีง่ายๆ ช่วยคนไทยลดสังขารเสื่อมก่อนวัย

อย่านอนดึก เลี่ยงแป้งน้ำตาลคุมน้ำหนัก กินผักใบเขียววันละ 5 กำมือ ปลาทู 2 ตัว มีสารช่วยต้าน

อนุมูลอิสระ

ซิตอัพวันละ 30 ครั้ง ฝึกหายใจลึกช่วยสติดีขึ้นชะลอแก่เร็ว

กรณีนายสำอาง สืบสมาน หัวหน้าโครงการวิจัยสุขภาพ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (มสธ.)

เปิดเผยผลงานวิจัยคนไทยประสบปัญหาภาวะเสื่อมสังขารก่อนวัยอันควร สาเหตุจากโรคอ้วน ความดัน

โลหิตสูง

เบาหวาน การถูกทำร้ายร่างกายและจิตใจเพิ่มขึ้น รวมทั้งพฤติกรรมในการบริโภคที่เสี่ยง

ขณะที่ชายไทยฮิตเป็นโรคความดันโลหิตและโรคตับ

ส่วนหญิงเป็นโรคคอพอกและหืดหอบนั้น ล่าสุดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม นพ.กฤษดา ศิรามพุช

ผ ู้ อำนวยการสถาบันเวชศาสตร์อายุรวัฒน์นานาชาติ (International Anti-Aging

Institute: IAAI) กล่าวว่า

การเข้าสู่ภาวะเสื่อมสังขารก่อนวัยอันควรกลายเป็นปัญหาเร่งด่วนที่ไม่ควรมองข้าม เพราะจะนำไปสู่

สังคมผู้สูงอายุเพิ่มขึ้น

มีโรคภัยไข้เจ็บรุมเร้า ส่งผลต่อระบบสาธารณสุขของประเทศ

"สาเหตุของภาวะเสื่อมสังขาร แบ่งออกเป็น 2 ปัจจัย คือ

1.ปัจจัยภายในที่เกิดจาก การสะสมของความเครียด ยิ่งขณะนี้ปัญหาการเมืองรุมเร้าทั้งภายในและภาย

นอกประเทศ

ยิ่งทำให้คนไทยมีภาวะเครียดสูงขึ้น การก้าวสู่ภาวะแก่ก่อนวัยจึงไม่ใช่เรื่องแปลก นอกจากนี้ ปัญหา

ความเครียด

จะพบมากในคนเมืองหลวง โดยเฉพาะกรุงเทพมหานคร (กทม.) เพราะเป็นเมืองที่มีแต่การแข่งขัน

มลภาวะสูง และ

2.ปัจจัยภายนอก สภาพแวดล้อม

มลภาวะเป็นพิษต่างๆ รวมทั้งพฤติกรรมการบริโภค ที่ส่วนใหญ่นิยมบริโภคอาหารฟาสต์ฟู้ด โดยเฉพาะ

อาหารจำพวกแป้ง

น้ำตาล กาแฟ จะมีสารที่ทำให้แก่สูงหรือที่เรียกว่า สารอนุมูลอิสระ

"พฤติกรรมการนอนหลับยังทำให้คนไทยแก่เร็วด้วย เนื่องจากคนส่วนใหญ่นิยมนอนช่วงเวลาเที่ยงคืน

เป็นต้นไป

ทั้งๆ ที่ เวลาที่ควรนอนหลับพักผ่อนมากที่สุด คือ ช่วง 4 ทุ่ม และตื่นนอนตอน 6 โมงเช้า เพราะเป็น

ช่วงที่ธาตุหนุ่มสาวหรือ

โกรท ฮอร์โมน (growth hormone) ซึ่งเป็นฮอร์โมนเกี่ยวกับการเจริญเติบโตจะหลั่งออกมามากที่สุด

ในช่วงเวลาดังกล่าว

แต่หากเรานอนหลับหลังจากนั้นก็จะลดการหลั่งของธาตุหนุ่มสาว สังเกตได้ว่าคนกรุงจะแก่เร็วมากขึ้น

เพราะส่วนใหญ่จะนอนดึกๆ กัน

แต่หากลองมาปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการนอนเสียใหม่ แค่เพียง 1 สัปดาห์ ก็จะทำให้รู้สึกสดชื่นทันที"

นพ.กฤษดากล่าวว่า สำหรับวิธีชะลอความเสื่อมของสังขารนั้นไม่ยาก ขึ้นอยู่กับการดูแลสุขภาพของตัว

เอง โดยใช้วิธีง่ายๆ

ที่เรียกว่า 3 H ประกอบด้วย

1.Healthy Weight รู้จักควบคุมน้ำหนัก ไม่ให้อ้วน โดยการเลี่ยงแป้งและน้ำตาล

โดยเฉพาะในอาหารจำพวกขนมปัง เค้ก เบเกอรี่ ส่วนน้ำตาล หลายคนหันมาบริโภคสารให้ความหวาน

แทน

ซึ่งสารเหล่านี้ข้อควรระวังคือ ไม่ควรนำมาประกอบอาหาร หรือถูกความร้อนสูงๆ เพราะมีงานวิจัย

หลายชิ้นทั้งใน

และต่างประเทศระบุว่า เมื่อสารให้ความหวาน ประเภทน้ำตาลเทียมได้รับความร้อนสูงๆ อาจมีความ

สัมพันธ์กับการเกิดมะเร็งได้

ดังนั้น การจะบริโภคน้ำตาลเทียมควรเลือกสารให้ความหวานที่ผลิตจากธรรมชาติ อาทิ ชะเอมเทศ

หรือหญ้าหวาน เป็นต้น

"2.Healthy diet and Lifestyle บริโภคผักใบเขียวโดยควรบริโภคประมาณวันละ 5 กำมือ

และปลาทูอีก 2 ตัว

อาหารเหล่านี้จะมีสารอาหารที่ช่วยต้านพวกสารแอนตี้ออกซิแดนซ์ หรืออนุมูลอิสระได้ และควรทำควบคู่

ไปกับการออกกำลังกาย และ

3.Healthy Mind คือต้องมีกำลังใจที่ดี มีจิตและสมาธิอยู่กับปัจจุบัน โดยให้ฝึกหายใจเข้าลึกๆ ให้ท้อง

ป่อง

และกลั้นหายใจสัก 4 วินาที จากนั้นค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกจะช่วยให้มีสติดีขึ้น"

นพ.กฤษดากล่าวว่า ที่สำคัญควรรู้จัก ฝึกการใช้สมอง 2 ซีกอย่างสม่ำเสมอ เพราะการที่ใช้สมองเพียง

ซีกเดียวจะทำให้เกิดความเสื่อมตามมา หากเราถนัดมือขวาก็แสดงว่า สมองซีกซ้ายเราเด่น เราต้อง

ทำให้สมองซีกขวาเด่นด้วย โดยการฝึกใช้มือซ้าย หรือให้ฝึกการใช้สัมผัสอื่นๆ ที่เราไม่ถนัด นอกจากนี้

การที่เรารู้สึกหิวนิดๆ ก็จะทำให้โกรทฮอร์โมนหลั่งออกมามากด้วย เพราะเมื่อร่างกายเริ่มหิวจะสั่งไปที่

สมองให้หลั่งสารให้สมองรู้สึกโล่ง จะทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้น การที่รู้สึกดีก็จะทำให้จิตใจดีช่วยชะลอความแก่

ไปในตัว

"ที่สำคัญการออกกำลังกายจะช่วยได้มากในเรื่องนี้ ยิ่งการซิตอัพจะทำให้ร่างกายหลั่งโกรทฮอร์โมนขึ้น

เพราะจะทำให้ร่างกายกระชุ่มกระชวย ดังนั้น ในแต่ละวันควรซิตอัพอย่างน้อย 30 ครั้ง" นพ.กฤษดา

กล่าว และว่า ปัจจุบันคนทำงานนิยมดื่มกาแฟกันมาก ทั้งๆ ที่กาแฟเป็นตัวทำลายความอ่อนเยาว์ แต่จะ

ให้เลิกกาแฟคงยาก ดังนั้น ไม่ควรทานกาแฟเกินวันละ 1 แก้ว หรือควรทานกาแฟเพียงวันละ 2 ช้อน

ชาก็เพียงพอ ที่สำคัญอย่าลืมว่า กาแฟยิ่งร้อนเท่าไหร่ก็จะยิ่งเพิ่มความเข้มข้นให้กับคาเฟอีนซึ่งเป็นตัวอ

นุมูลอิสระที่สำคัญ

แบบวิเคราะห์จริตตนเอง... จริตคืออะไร?

noreply@blogger.com (pairoj) — Fri, 02 Oct 2009 05:30:00 +0000

คาถาขจัดความเครียด

noreply@blogger.com (pairoj) — Tue, 29 Sep 2009 16:15:00 +0000

คาถาขจัดความเครียด

คำว่าเครียด (Stress) มาจากศัพท์ทางวิศวกรรมศาสตร์ หมายถึงการเปลี่ยนแปลงหรือผิดรูปของตัววัตถุที่เกิดขึ้นจากแรงกระทำดังกล่าว เกินขีดความสามารถที่ทนได้ ก็จะทำให้วัตถุนั้นถึงจุดแตกหัก ซึ่งนำมาใช้กับภาวะทางจิตใจในความหมายคล้ายกัน แต่ละคนมีขีดจำกัดในการรับสภาพความกดดันในชีวิตที่แตกต่างกัน และถ้าหากถึงจุดที่เกินทน ก็จะนำความเสียหายมาสู่ตัวผู้เป็นเจ้าของได้ เราไม่สามารถกำหนดได้ว่าจะต้องเผชิญกับความเครียดในลักษณะใดบ้าง แต่อย่างไรก็ตาม หากมีภาวะเครียดเกิดขึ้น ก็อย่าเก็บมันไว้กับตัวให้เป็นอันตรายกับสุขภาพกายสุขภาพใจของเราเลยค่ะ มาร่ายคาถาวิเศษกำจัดเจ้าสิ่งนี้ให้มลายสูญหายไปดีกว่า

คาถา บทที่ 1 สร้างอารมณ์ขันให้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แม้โลกนี้จะเศร้าหมองสักแค่ไหน เสียงหัวเราะยังเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับมนุษย์ เพราะช่วยให้คุณหายเครียดได้อย่างทันทีทันใด หากวันใดที่คุณรู้สึกหม่นหมอง ลองหาเรื่องขำขันมาเล่าให้เพื่อนฝูงฟัง หรือหามุขตลกน่ารัก ๆมาล้อกันเล่น ถ้านึกไม่ออก อาจจะลองคลิกเข้าไปหาในฟรีอินเตอร์เนตเพื่อความบันเทิงก็ไม่ผิดกติกาแต่ อย่างไร
                 คาถาบทที่ 2 เรียน รู้ที่จะอยู่กับปัจจุบัน ส่วนใหญ่แล้วความวิตกกังวลต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมักเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการกระทำที่ผ่านมา หรือเรื่องของเหตุการณ์ในอนาคต การรับรู้และปรับภาวะจิตใจให้อยู่เพียงปัจจุบันเท่านั้น จะเป็นวิธีการที่ลดความเครียดอย่างได้ผล
                   คาถาบทที่ 3 ขยันออกกำลังกาย (บท นี้ต้องท่องบ่อย ๆยิ่งได้ผลดี) เพราะทุกครั้งที่คุณออกกำลังกายด้วยความเต็มอกเต็มใจ กระตือรือร้น ร่างกายจะหลั่งสารแห่งความสุขที่เรียกว่า “เอนดอร์ฟิน” ซึ่งจะทำให้เรารู้สึกอิ่มเอิบ ตัวเบาสบาย และผ่อนคลายกับเรื่องร้าย ๆที่ต้องเผชิญ
                   คาถา บทที่ 4 กล้าเผชิญหน้ากับปัญหาที่เกิดขึ้น ไม่ว่าความเครียดที่เกิดขึ้นมาจากเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว ลองมุ่งมั่นเผชิญหน้ามันอย่างกล้าหาญ และเรียนรู้ที่จะแก้ไขมาจากสาเหตุที่แก้จริง การบ่ายเบี่ยงหลบหนีปัญหา มีแต่จะเพิ่มความกังวลขึ้นอีกหลายเท่าทวีคูณ

คาถาบทที่ 5 หา สัตว์เลี้ยงหรือตุ๊กตาตัวโปรดเป็นเพื่อนคู่ใจ การลูบไล้ สัมผัส หรือกอดรัดสัตว์เลี้ยงตัวโปรดหรือตุ๊กตานุ่มนิ่มที่เรารู้สึกผูกพัน จะทำให้รู้สึกอบอุ่นและอารมณ์เย็นขึ้น อีกทั้งยังรู้สึกว่าได้แบ่งเบาความตึงเครียดกังวลออกไปอีกด้วย
คาถา บทที่ 6 มองหาแง่มุมดี ๆ ของโลกเอาไว้ชื่นชม แสงสีทองของท้องฟ้ายามเช้ายังเป็นกำลังใจที่ดีเสมอสำหรับทุกคน ลองตื่นมาดูสิ หรือมองหาคุณจราจรใจดีที่จูงเด็ก ๆ ข้ามถนนที่หน้าโรงเรียนที่ไหนสักแห่ง แม้แต่การจดบันทึกน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คุณได้รบจากคนรอบข้าง เป็นสิ่งที่จะให้คุณรู้ว่า “Life is beautiful”
คาถา บทสุดท้าย ระบายความรู้สึกคนอื่นฟัง การพูดคุย เล่าปัญหาความคับข้องใจให้เพื่อสนิท ญาติพี่น้อง หรือใครสักคนที่คุณไว้ใจเป็นสิ่งที่ควรทำอย่างยิ่งในภาวะที่เราวิตกกังวล เพียงแค่การได้ระบายสิ่งที่รู้สึกออกมา ในทางจิตวิทยาจัดว่าเป็นการบำบัดความเครียดได้อย่างดี ช่วยคลายความกดดัน อัดอั้นในหัวใจ และบางทีผู้รับฟังเหล่านี้อาจจะมีมุมมองหรือวิธีดี ๆ แก้ไขปัญหาให้คุณได้อย่างคาดไม่ถึงเชียวละค่ะ

หลวงพ่อปัญญา อ่านไม่ถึง 3 นาที แต่อาจมีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นอีกทั้งชีวิต

noreply@blogger.com (pairoj) — Thu, 17 Sep 2009 15:06:00 +0000

โลกกลมๆ ใบนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ

ของฟรีไม่เคยมี ของดีไม่เคยถูก

อยู่ให้ไว้ใจ ไปให้คิดถึง

คนเราต้องเดินหน้า เวลายังเดินหน้าเลย

ไม่ต้องสนใจว่าแมวจะสีขาวหรือดำ ขอให้จับหนูได้ก็พอ

ยิ่งมีใจศรัทธา ยิ่งต้องมีสายตาที่เยือกเย็น

ในโลกกลม ๆ ใบนี้ ไม่มีคำว่า }แน่นอน~

คนเราเมื่อ ตัวตายก็ต้องลงดิน

ท้อแท้ได้ แต่อย่าท้อถอย อิจฉาได้ แต่อย่าริษยา พักได้ แต่อย่าหยุด

เหตุผลของคน ๆ หนึ่ง อาจไม่ใช่ของคน อีกคนหนึ่ง

ถ้าไม่ลองก้าว จะไม่มีวันรู้ได้เลยว่า ข้างหน้าเป็นอย่างไร

หนทางอันยาวไกลนับหมื่นลี้ ต้องเริ่มต้นด้วยก้าวแรกก่อนเสมอ

ปัญหาทุกอย่าง อยู่ที่ตัวเราทั้งสิ้น

จะเห็นค่าของความอบอุ่น เมื่อผ่านความเหน็บหนาวมาแล้ว

อันตรายที่สุดคือ การคาดหวัง

เริ่มต้นดีแล้ว ลงท้ายก็ต้องดีด้วย

อย่ายอมแพ้ ถ้ายังไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่

จงใช้สติ อย่าใช้อารมณ์

เบื้องหลังความเข้มแข็ง สมควรมีความอ่อนโยน

ไม่มีคำว่า บังเอิญ ในเรื่องของความรัก มีแต่คำว่า ตั้งใจ

ยินดีกับสิ่งที่ได้มา และยอมรับกับสิ่งที่เสียไป

หลังพายุผ่านไป ฟ้าย่อมสดใสเสมอ

หลังผ่านปัญหา จะรู้ว่าปัญหานั้นเล็กนิดเดียว

ไม่เป็นขุนนางนะ ได้ แต่ไม่เป็นคนไม่ได้

มีแต่วันนี้ที่มีค่า ไม่มีวันหน้า วันหลัง

เมื่อวานก็สายเกินแล้วพรุ่งนี้ ก็สายเกินไป

อย่าหวังว่าจะได้รับความรัก จากคนที่คุณรัก

เพราะคนที่คุณรัก ไม่ได้รักคุณ หมดทุกคน

เพื่อนทั่วไป ไม่เห็นคุณร้องไห้

เพื่อนแท้ มีหัวไหล่ไว้คอยซับน้ำตาให้

เพื่อนทั่วไป ถือขวดไวน์ติดมือมางานปาร์ตี้ของคุณ

เพื่อนแท้ จะมาแต่หัววันเพื่อช่วยเตรียมงาน

เพื่อนทั่วไป คาดหวังให้คุณเคียงข้างเขาเสมอ

เพื่อนแท้ คาดหวังที่จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป

เพื่อนทั่วไป เข้าหาผลประโยชน์ ที่ได้รับจากเรา

เพื่อนทั่วไปอ่านแล้วทิ้ง เพื่อนแท้จะส่งต่อๆ ไป

ส่งผ่านให้ใครก็ได้ที่คุณห่วงใย

หากคุณได้รับคือ หมายถึง คุณได้พบเพื่อนแท้แล้ว

จงเป็นบุคคลที่ไม่ประมาท ในกาลเวลา

noreply@blogger.com (pairoj) — Thu, 17 Sep 2009 15:02:00 +0000

ไบเทค พ่อรวยสอนลูก

noreply@blogger.com (pairoj) — Tue, 15 Sep 2009 13:16:00 +0000

ไบเทค พ่อรวยสอนลูก

โดย : วรนุช เจียมรจนานนท์

เทคนิคการผ่องถ่ายงานของ "ดร.ประสาน ภิรัช บุรี" สู่ ทายาทพันล้าน "ปนิษฐา บุรี"

ภาพประกอบข่าว

เทคนิคการผ่องถ่ายงานของ “ดร.ประสาน ภิรัช บุรี” ไม่ต่างอะไรกับกีฬายกน้ำหนัก ให้ค่อยๆ เพิ่มลูกเหล็กเข้าไป เพื่อทั้งคนรับและคน ยังยิ้มได้

“...เห็นหลายตระกูลส่งมอบธุรกิจให้รุ่นลูกแบบปุบปับ ตอนที่ตัวเองแก่ตัวลง โดยเฉพาะกับลูกสาว แล้วมีแรงกดดันสูง เป็นเพราะความเชื่อของคนส่วนใหญ่ว่า ลูกสาวมักจะอ่อนแอกว่าลูกชาย แต่สุดท้ายพอรับไม่ได้ก็ต้องล้มไม่เป็นท่า”

คือมุมมองของ ดร.ประสาน ภิรัช บุรี เจ้าของธุรกิจ ศูนย์นิทรรศการและการประชุม "ไบเทค"

หลายรายจึงเลือกที่จะถ่ายทอดแนวคิดกันตั้งแต่หัววัน เพื่อไม่ให้ทุกอย่างสายเกินการณ์ แต่สำหรับเขาแล้วการบ่มเพาะทายาทเพื่อรับช่วงต่อในอนาคต เขาเลือกที่จะทำก่อนไก่โห่ เพื่อให้แน่ใจได้ว่า ระหว่างเขากับลูก มีหลายแนวคิดที่เหมือนกันราวกับแกะ

ด้วยความที่เรียนจบสถาปนิก ดร.ประสานจึงเป็นนักคิด นักวางแผน และนักออกแบบตัวยงอีกคนหนึ่ง ที่มองว่าการเติบโตของธุรกิจในอนาคต ต้องไม่ต้องตอบโจทย์เดียวในแง่ของความมั่งคั่ง แต่ต้องตอบโจทย์ความมั่นคงในฐานะกิจการครอบครัวควบคู่กันไป

ดังนั้นสิ่งที่เขาคิด เขาทำ จึงมีเจ้าตัวเล็ก “ปนิษฐา บุรี” อยู่ในร่มเงาความคิดอ่านเสมอ

“ผมทำอะไรมักจะใกล้ชิดกับครอบครัว ปนิษฐาหรือมุก เขาจะเห็นผมตั้งแต่วันแรกที่คิดจะทำโครงการ ลูกไม่เคยมาจ๊ะเอ๋เพิ่งรู้ว่าพ่อทำอะไร เขาจะรู้มาก่อนแล้ว ทุกอย่างผมจะคุยให้ลูกฟัง ตั้งแต่สมัยที่ก่อสร้างไบเทค รอบข้างยังเป็นท้องไร่ท้องนา”

ดร.ประสานเป็นคนรักครอบครัวมาก จนกลายเป็นปรัชญาชีวิตที่นำไปสู่ปรัชญาการทำธุรกิจ สำหรับเขาแล้วการทำเงินไม่ใช่ประเด็นหลัก เพราะรากฐานความพึงพอใจไม่จำเป็นต้องมาจากเงิน

“กลยุทธ์การทำธุรกิจ จริงๆ แล้วคือการบริหารชีวิต ไม่ใช่ธุรกิจ คุณทำธุรกิจมีเงินทองมากมาย แต่ชีวิตส่วนตัวไม่มี ก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไม”

เขาเน้นปรัชญาการทำงานแบบพอเพียง สมเหตุสมผล และสมแก่ฐานะ พร้อมกับมองว่า “ถ้าเราถือปรัชญาอย่างไร เราบริหารชีวิตอย่างไร เราก็บริหารองค์กรอย่างนั้น เพราะองค์กรคือเรา และเราก็คือองค์กร สองอย่างนี้ต้องเหมือนกัน”

วิธีการสอนลูกของเขาเน้นความใกล้ชิดแบบพ่อกับลูก ตั้งอยู่บนความสัมพันธ์ระหว่างโค้ชกับผู้ถูกฝึก และวินัยการทำงานแบบเจ้านายกับผู้ใต้บังคับบัญชา

“ไบเทคบริหารโดยคนไทย แต่ไม่ใช่ครอบครัว ลูกบอกอยากตื่นสายขอมาทำงานช้าไม่ได้ เราเน้นการทำงานแบบมาตรฐานสากล ถึงผมเป็นคนง่ายๆ แต่ก็เอาเรื่อง เป็นคนมีเหตุมีผล”

คำแนะนำง่ายๆ สำหรับธุรกิจครอบครัวที่ต้องการให้ทายาทเข้ามารับช่วงต่อ ดร.ประสานบอกว่า วิชาที่ถือเป็นความจำเป็นในการทำธุรกิจ คือต้องไปเรียนเอ็มบีเอ การเงิน บัญชี ทรัพยากรบุคคล ตลอดจนวิชาการบริหารธุรกิจ เพื่อมุ่งเน้นสู่ความสำเร็จ นั่นก็คือ หลักสูตรภาวะผู้ประกอบการ

ถือเป็นหลักสูตรพื้นฐานของเถ้าแก่มืออาชีพ ที่จะบอกได้ว่า ใครคิดได้ คิดไม่ได้ในการทำธุรกิจให้ประสบความสำเร็จ

“การทำธุรกิจขึ้นอยู่กับทำเล ทำเล และก็ทำเล แต่เรื่องที่ต้องรู้ต่อไปอีกก็คือ การทำธุรกิจในไทยขึ้นอยู่กับสายสัมพันธ์หรือ คอนเนกชั่น คอนเนกชั่น และคอนเนกชั่น ถ้าเราไม่รู้จักคน ก็ทำธุรกิจให้สำเร็จไม่ได้ เรื่องพวกนี้ผมเข้าใจดี ถึงต้องพาลูกติดสอยห้อยตามไปประชุม ไปเข้าสังคมในทุกที่ตั้งแต่เด็ก”

เขาเป็นคนเลี้ยงลูกแบบขาลุย โดยเฉพาะกับลูกผู้หญิง จนมีคำเปรียบเปรยเล่นๆ ว่า สำหรับบางบ้านลูกสาวอาจจะเหมือนรถเบนซ์ หรือไม่ก็บีเอ็มดับบลิว แต่สำหรับปนิษฐาแล้ว เธอเหมือนกับรถกะบะโฟว์วิลล์ที่พร้อมตะลุยไปได้ทุกที่

“ตอนเขาเกิดผมรักเขามาก สำหรับเขาแล้วอะไรก็ได้ ไปไหนก็ได้ ไม่เคยสร้างปัญหาเลย ไปเข้าป่าก็ไป การสั่งสมแง่มุมความรู้ทั้งที่เป็นชีวิตและธุรกิจ ค่อยๆ สอนกันมาแต่เล็กแต่น้อย หล่อหลอมกันมา”

จนถึงวันนี้เขาประเมินแล้วว่า แนวคิดของบุตรสาวเป็นลูกไม้หล่นไม่ไกลตัวเขา มีเพียงความแตกต่างซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะตัว ที่จับคู่กันแล้วลงล็อกพอดี อย่างเช่น ปนิษฐาชอบไปงานเลี้ยง ชอบเข้าสังคม ส่วนตัวเขาชอบกินข้าวบ้าน และเบื่อหน่ายการพบเจอผู้คน

“ถ้าเรารักใคร ห่วงใยใคร เราก็อยากให้เขาไปได้ดี แนวความคิดมุกไม่ไกลจากผมมากนัก ขาดแต่ประสบการณ์อย่างเดียว สิ่งน่าเป็นห่วงคือ ความรู้ทางเศรษฐกิจ บางทีเราประเมินไปอย่างหนึ่ง แล้วผลลัพธ์ออกมาเป็นอีกอย่างหนึ่ง ในฐานะพ่อและผู้บริหารเราต้องดูแลและค่อยๆ ชี้นำอย่างใกล้ชิด”

ถึงจะรักและห่วงใยบุตรสาวดั่งไข่ในหิน แต่ในฐานะประธานเจ้าหน้าที่บริหาร และกรรมการผู้จัดการ เขาจะปฏิบัติกับบุตรีคนนี้เหมือนกับเป็นพนักงานคนหนึ่ง มากกว่าเป็นทายาทมรดกพันล้าน

ด้วยเหตุผลที่ชวนรับฟังว่า คนเราทุกคนเมื่อเกิดมามีอาการครบ 32 ประการ มีโอกาสได้เรียนหนังสือมากกว่าคนอื่น มีฐานะที่ดี ถือว่าโชคดีกว่าใครหลายคนที่ยากจน ดังนั้นสิ่งสำคัญที่ควรทำคือ การพิสูจน์ตัวเองว่ามีความสามารถที่จะทำอะไรต่อมิอะไรได้ และแข่งขันกับตัวเองเพื่อก้าวไปสู่จุดที่ดีกว่า ถึงบั้นปลายชีวิตก็ตอบแทนคืนกลับไปยังสังคม ด้วยการช่วยเหลือผู้อื่นต่อไปอีก สิ่งเหล่านี้จะสัมฤทธิ์ได้ ต้องมาจากพื้นฐานการมีวินัยในการบริหารเวลาและบริหารชีวิต

ระหว่างนี้เขายังพยายามถ่ายเทงานให้กับปนิษฐาอย่างต่อเนื่อง โดยมอบตำแหน่ง ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดและการขายให้ดูแล ส่วนตัวเขาเองใช้เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการทำไร่ ทำสวนผลไม้ที่เขาใหญ่ จ.นครราชสีมา

“ใจผมอยู่ที่ไร่เขาใหญ่ ลงสวนผลไม้หลายอย่าง เช่น แก้วมังกรและมะละกอ ทำทุกอย่างที่สนุก ผมชอบตั้งแต่เด็กๆ กลายเป็นว่าไบเทคเป็นงานอดิเรก ส่วนไร่เขาใหญ่กลายเป็นงานประจำ”

ดร.ประสานเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของเจ้าของธุรกิจพันล้านเพียงไม่กี่คน ที่ไม่อยากนั่งทับธุรกิจจนตัวเองหมดสภาพ และเมื่อถึงจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว เขาก็พอใจให้มือเปื้อนดิน มากกว่าเลอะหมึกพิมพ์จากแบงก์...

Tags : ไบเทค

ความคิดเห็น

How To Deal With Indecision

noreply@blogger.com (pairoj) — Tue, 18 Aug 2009 14:58:00 +0000

How To Deal With Indecision
July 8th, 2008 by Tejvan Pettinger Print This Post

"People say I'm indecisive, but I don't know about that." - George Bush

"Ummm... I'm not sure..." We all suffer from indecision at times. If
we are not careful, this can become a debilitating problem which feeds
on itself. Indecision is often related to lack of self confidence and
a tendency to worry about potential problems. To overcome indecision
we need to have the faith to follow our intuition, bearing in mind
that sometimes it is not what we do, but rather how we do things that
is important.

Both Options Can Work

"Indecision is often worse than wrong action." - Henry Ford

Sometimes we feel that it is of vital importance to choose the right
course of action. We feel that one choice must be the 'right' one and
the other option 'wrong'. However, this is often a mistake. What is
important is how we make use of our choices. Maybe we have a choice
between going to two different places; as long as we have the right
attitude we can cultivate happiness wherever we go. If we are
constantly worrying about our decision, then we will not be able to
enjoy life even if we choose the so called 'right action'.

I know a friend who regrets a choice he made at age 21 (not getting a
certain job). He blames this for unhappiness in is life 15 years
later. This is a mistake as the choice is much less important than he
thinks; life is what we make of it and is not just about making the
'right choices'. Don't fret about making the perfect choice; just
retain the best attitude to wherever life might take you.
Generate Self Confidence

Indecision often occurs because we lack self confidence and doubt our
abilities. Perhaps we would like to take a trial for a sports team,
but we fear whether we are good enough. The internal debate becomes
about whether we should risk taking the trial. In this case, we should
not be worrying about our potential limitations. Instead, we should
follow our instinct - we have much less to lose than our mind would
admit. If we ignore our misplaced anxieties, it will be easier to
follow new choices, without worrying about whether it is worth taking
the step.

Don't Worry About What Others Expect You To Do

Related to the previous point is the concern about what others may
think of our decisions. We all face choices where our instinct is to
go one way, but then we worry about what people will think of our
decision. We can take the advice of other people, but, if we really
feel one course of action is the right choice, that is what we should
do. Don't give too much importance to the opinions of society; it is
your life, not theirs.

Speak With A Friend

Sometimes the indecision can go round our mind in circles, creating a
downward spiral of indecision. When this occurs it is good to discuss
the problem with a trusty friend. We should not ask the friend to
choose for us. But, talking about the issue will help to clarify the
problem and get a better perspective; once we have done this it will
be easier to choose.

You Won't Regret Being Kind

If you are having difficulties choosing, consider your motives.
Sometimes we want to take a selfish approach, but, some inner
conscience is holding us back creating indecision. In these
circumstances, we will not regret being kind to others, but, if we act
only for our self interest then we often will.

Set Priorities

In life there are always things that we won't have time to do. We
can't do everything nor should we try. What is important is to have a
clear idea of our priorities - family, relationships, our inner life,
sport or whatever. When we are faced with decisions, we can quickly
refer to our priorities. Maybe your boss wants you to work overtime -
the extra money would be nice, but, if you are clear about
prioritizing your family life then it will be much easier to
immediately say no. It is not possible to have the best of all worlds.
We cannot expect to dedicate everything to our career and also spend
quality time with our friends and relatives.

Nothing Ventured Nothing Gained

Sometimes we become indecisive because our mind is worrying over all
the potential problems. Rather than looking at the problems consider
the opportunities. An indecisive mind will always pick up on drawbacks
of decisions. Focus on the potential of the situation and this will
help make your more decisive; when an opportunity comes along go for
it.

Tejvan Pettinger lives in Oxford where he writes on issues of self
improvement and self development. He updates a blog Sri Chinmoy
Inspiration. Recent blog posts include Listening to the Inner Voice.

แห่เรียน'ชีวิตและความตาย'มจร.เล็งเปิดถึงป.เอก

noreply@blogger.com (pairoj) — Tue, 28 Jul 2009 16:31:00 +0000

แห่เรียน'ชีวิตและความตาย'มจร.เล็งเปิดถึงป.เอก

สำหรับ หลักสูตรนี้มีมหาวิทยาลัยไม่กี่แห่งในโลกที่ทำการเรียนการสอน โดยจะสอนเกี่ยวกับเรื่องความเข้าใจในเรื่องของชีวิตและความตาย ตามหลักคำสอนในพระพุทธศาสนาเถรวาท และมหายาน แบบองค์รวม

วันนี้ (11 พ.ค.) พระธรรมโกศาจารย์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย(มจร.) กล่าวว่า ตามที่ทาง มจร. ได้เปิดหลักสูตรวิชาชีวิตและความตาย ระดับปริญญาโท มหาบัณฑิต ซึ่งปีนี้เป็นปีที่ 2 ที่ทางมจร. เปิดรับสมัครผู้ที่สนใจเข้ามาเรียนในหลักสูตรดังกล่าว โดยพบว่าตั้งแต่เปิดรับผู้ที่สนใจทั้งพระสงฆ์และบุคคลทั่วไป มีผู้ให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก สำหรับหลักสูตรนี้มีมหาวิทยาลัยไม่กี่แห่งในโลกที่ทำการเรียนการสอน โดยจะสอนเกี่ยวกับเรื่องความเข้าใจในเรื่องของชีวิตและความตาย ตามหลักคำสอนในพระพุทธศาสนาเถรวาท และมหายาน แบบองค์รวม ซึ่งจะเน้นศึกษาเรื่องทางด้านจิตวิญญาณ กฎไตรลักษณ์ ขันธ์ 5 เรื่องของกรรมและสังสารวัฏ อย่างเป็นองค์รวมและให้สามารถผลิตงานวิจัย สร้างความรู้เผยแผ่หลักคำสอนในพุทธศาสตร์ศาสนา พร้อมทั้งสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการดำเนินชีวิตได้

ดร.สิริวัฒน์ ศรีเครือดง ผอ.หลักสูตรวิชาชีวิตและความตาย กล่าวว่า จากการรับสมัครในรุ่นที่ 3 มีผู้สนใจสมัครเข้ามาเป็นจำนวนมาก พร้อมทั้งใบสมัครก็มีผู้มาขอไปเกือบหมดแล้ว ดังนั้นจึงจำเป็นต้องปิดรับสมัครเร็วขึ้นเป็นวันที่ 15 พ.ค. พร้อมกันนี้ตนเตรียมที่จะเสนอต่อทางมหาวิทยาลัยเพื่อขยายการเรียนการสอนใน หลักสุตรนี้จนถึงระดับปริญญาเอกด้วย

นัยอันล้ำลึกของคำว่า "ขอบคุณ" โดยท่าน ว. วชิรเมธี

noreply@blogger.com (pairoj) — Thu, 09 Jul 2009 16:11:00 +0000

นัยอันล้ำลึกของคำว่า "ขอบคุณ" โดยท่าน ว. วชิรเมธี

คนที่ไม่ยอมเปิดใจเรียนรู้ ต่อให้คลุกคลีอยู่กับนักปราชญ์ทั้งคืนทั้งวัน ก็ยังโง่เท่าเดิม !

แก้วที่คว่ำอยู่กลางสายฝน
ต่อให้ฝนตกกระหน่ำทั้งคืน
ก็ไม่อาจเต็มไปด้วยน้ำ คนที่ไม่ยอมเปิดใจเรียนรู้
ต่อให้คลุกคลีอยู่กับนักปราชญ์ทั้งคืนทั้งวัน
ก็ยังโง่เท่าเดิม
ว วชิรเมธี ........................
นัยอันล้ำลึกของคำว่า "ขอบคุณ" ขอบคุณความไม่รู้ ที่ทำให้รู้วิธีลุกขึ้นสู้
ขอบคุณความยากจน ที่ทำให้เป็นคนมุมานะ
ขอบคุณความล้มเหลว ที่ทำให้เกิดความเชี่ยวชาญ ขอบคุณความผิดพลาด ที่ทำให้ฉลาดยิ่งกว่าเดิม
ขอบคุณความริษยา ที่ทำให้กล้าสร้างสรรค์สิ่งใหม่
ขอบคุณคำวิพากษ์วิจารณ์ ที่ทำให้ผลิบานอย่างไร้ข้อตำหนิ ขอบคุณความไม่รู้ ที่ทำให้รู้จักครูที่ชื่อประสบการณ์
ขอบคุณความผิดหวัง ที่ทำให้ตั้งสติเพื่อลุกขึ้นมาใหม่
ขอบคุณศัตรูที่แกร่งกล้า ที่ทำให้รู้ว่าเรายังไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณมหกรรมคอรัปชั่น ที่ทำให้เราอยากสร้างสรรค์การเมืองใหม่
ขอบคุณความป่วยไข้ ที่ทำให้เราตั้งใจดูแลสุขภาพ
ขอบคุณความทุกข์ ที่ทำให้เรารู้ว่าความสุขมีค่าแค่ไหน ขอบคุณความพลัดพราก ที่ทำให้เราสละจากความยึดมั่น ถือมั่น
ขอบคุณเพลิงกิเลส ที่ทำให้เรามีเหตุอยากถึงพระนิพพาน
ขอบคุณความตาย ที่ทำให้ฉากสุดท้ายของชีวิตสมบูรณ์แบบ เจริญพร
ว วชิรเมธี

นัยอันล้ำลึกของคำว่า "ขอบคุณ" โดยท่าน ว. วชิรเมธี

noreply@blogger.com (pairoj) — Sat, 30 May 2009 17:14:00 +0000

---------- Forwarded message ----------
From: Pairoj <pairoj@tipco.net>
Date: Thu, 28 May 2009 07:34:07 +0700
Subject: นัยอันล้ำลึกของคำว่า "ขอบคุณ" โดยท่าน ว. วชิรเมธี
To: PAIROJ.chan@gmail.com
Cc: k_deiru@hotmail.com

แก้วที่คว่ำอยู่กลางสายฝน

ต่อให้ฝนตกกระหน่ำทั้งคืน

ก็ไม่อาจเต็มไปด้วยน้ำ

คนที่ไ ม่ยอมเปิดใจเรียนรู้

ต่อให้คลุกคลีอยู่กับนักปราชญ์ทั้งคืนทั้งวัน

ก็ยังโง่เท่าเดิม

ว วชิรเมธี

........................
นัยอันล้ำลึกของคำว่า "ขอบคุณ"

ขอบคุณความไม่รู้ ที่ทำให้รู้วิธีลุกขึ้นสู้

ขอบคุณความยากจน ที่ทำให้เป็นคนมุมานะ

ขอบคุณความล้มเหลว ที่ทำให้เกิดความเชี่ยวชาญ

ขอบคุณความผิดพลาด ที่ทำให้ฉลาดยิ่งกว่าเดิม

ขอบคุณความริษยา ที่ทำให้กล้าสร้างสรรค์สิ่งใหม่

ขอบคุณคำวิพากษ์วิจารณ์ ที่ทำให้ผลิบานอย่างไร้ข้อตำหนิ

ขอบคุณความไม่รู้ ที่ทำให้รู้จักครูที่ชื่อประสบการณ์

ขอบคุณความผิดหวัง ที่ทำให้ตั้งสติเพื่อลุกขึ้นมาใหม่

ขอบคุณศัตรูที่แกร่งกล้า ที่ทำให้รู้ว่าเรายังไม่ใช่มืออาชีพ

ขอบคุณมหกรรมคอรัปชั่น ที่ทำให้เราอยากสร้างสรรค์การเมืองใหม่

ขอบคุณความป่วยไข้ ที่ทำให้เราตั้งใจดูแลสุขภาพ

ขอบค ุณความทุกข์ที่ ทำให้เรารู้ว่าความสุขมีค่าแค่ไหน

ขอบคุณความพลัดพราก ที่ทำให้เราสละจากความยึดมั่น ถือมั่น

ขอบคุณเพลิงกิเลส ที่ทำให้เรามีเหตุอยากถึงพระนิพพาน

ขอบคุณความตาย ที่ทำให้ฉากสุดท้ายของชีวิตสมบูรณ์แบบ

เจริญพร

ว วชิรเมธี

พอใจ...

noreply@blogger.com (pairoj) — Fri, 03 Apr 2009 10:56:00 +0000

ถ้าคิดว่าได้รับเงินเดือนน้อย แล้วเด็กน้อยคนนี้เป็นอย่างไร...

ถ้าคิดว่าไม่ค่อยมีเพื่อน...ถามตัวเองถ้าเรามี เพื่อนที่ซื่อสัตย์ต่อเราอย่างเช่น..หมาในรูปนี้

ถ้าคิดว่าการเรียนหนักไป ไม่อยากเรียนแล้ว...ด ูภาพเด็กหญิงตัวน้อย ๆคนนี้ไว้

ถ้าคิดท้อถอย อยากจะยอมแพ้...คิดถึงรูปผู้ชายคนนี้ไว้

ถ้าคิดว่าชีวิตนี้มีแต่ความลำบาก...ลำบากเทียบชายคนนี้ได้ไหม...

ถ้ากำลัง บ่นเรื่องการเดินทาง....ดูพวกเขาเดินทางในรูปนี้...

จงมองโลกในแง่ดีเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ขาย...เวลา ( T-I-M-E )

noreply@blogger.com (pairoj) — Mon, 16 Mar 2009 10:05:00 +0000

อาคารขายเวลา

ในตอนค่ำวันหนึ่ง
ฉันทิ้งตัวลงบนเตียงนอนที่คลุมด้วยผ้าห่มลายนกนางนวลสีเขียว
แล้วก็มองไปยังหนังสือกองโตที่ค้างคา รอให้ฉันไปอ่าน
เสียงถอนหายใจของฉันทอดยาว รับกับเสียงพัดลมขายาวที่ส่งเสียงครางเบาๆ
แถมช่วงเวลานั้นอากาศก็ช่างเป็นใจ เพราะอากาศเย็นสบายกำลังดี
ฉะนั้นเมื่อเวลาผ่านไปได้สักพัก ฉันจึงเผลอหลับไป

ฉันพบตัวเองอีกทีที่หน้าอาคารหลังใหม่่ดูเหมือนจะสร้างด้วยหินอ่อนลักษณะ
คล้ายธนาคารมีบันไดหินสีขาวเป็นมันวับเรียงรายเป็นชั้นๆ
สุดบันไดขั้นสุดท้ายมีประตูกระจกติดฟิล์มกรองแสงเข้ม
มีป้ายแผ่นหนึ่งแขวนไว้ตรงประตูเขียนข้อความว่า 'มีเวลาขาย'
ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นหรือเพราะอะไรกันแน่
ที่ทำให้ขาทั้งสองข้างก้าวขึ้นไปบนอาคารหินอ่อนแห่งนั้น
เมื่อเอื้อมมือผลักประตูกระจกเข้าไป ไอเย็นของเครื่องปรับอากาศก็ปะทะร่างกาย

ภายในสถานที่นั้นดูโอ่โถงและสวยงามราวกับห้องรับรองชั้นดีมีโต๊ะไม้สีเข้มตัวยาว
ซึ่งกองแฟ้มเอกสารเรียงรายอยู่บนนั้น ชายหนุ่มคนที่นั่งประจำโต๊ะเอ่ยทักทายฉัน
ท่าทางเขาอบอุ่นและเป็นมิตร

'สวัสดีครับ' ... 'ค่ะ' ฉันตอบรับคำเขาเบาๆ
'ผมคิดว่าคุณคงจะไม่ได้มาซื้อเวลา ท่าทางคุณยังเป็นเด็กอยู่เลย
อายุคงยังไม่เกิน 20 ปี'

'ฉันไม่ได้มาซื้อเวลาหรอกค่ะ' ฉันตอบไปทั้งๆ
ที่ยังไม่แน่ใจว่าสินค้าหรือบริการอะไรกันแน่ ที่เขากำลังขายอยู่
'เพียงแต่ว่าฉันอยากมาดูผู้คนแล้วก็การซื้อขายของคุณเท่านั้น'

'ตามสบายเลยครับ' เขายิ้มอย่างมีไมตรี
'เชิญ?นั่ง' เขาผายมือไปทางโซฟาชุดที่ตั้งอยู่ชิดผนังด้านหนึ่ง
ฉันจึงถอยไปทรุดตัวลงนั่ง

ลูกค้าคนแรกที่ฉันพบในอาคารขายเวลาคือชายร่างเล็กผอมเกร็งผมขาวโพลน
ใบหน้าซีดเหลือง เขาพยุงตัวให้ก้าวผ่านบันไดทีละขั้นๆ อย่างลำบากยากเย็น
จนกระทั่งผลักประตูมาหยุดยืนตรงหน้าชายขายเวลา
'ผมมาขอซื้อเวลาที่ผ่านไป...ห้าปี' น้ำเสียงเขาแหบแห้ง และสั่นพร่าอย่างคนที่
กำลังป่วยหนัก
'หมอบอกว่าผมมาหาหมอช้าไปห้าปี ไม่อย่างนั้นแล้วโรคก็คงมีวิธีรักษาให้หายได้'

คนต่อมาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี แต่งตัวสะอาดสะอ้านเพียงแต่ว่าดูหม่นหมองและหมด
หวัง....
'ขอซื้อเวลา สามเดือน' เขาพูดกับชายขายเวลา
'คุณรู้ไหม ผู้หญิงที่ผมรัก เธอไปเมืองนอก เมื่อสามเดือนก่อน
เราคบกันมาเป็นปีแต่ผมก็ยังไม่เคยบอกรักเธอทั้งๆ ที่รักเธอมาก เธอไปโดยไม่รู้
อะไรเลย'
ชายขายเวลามีทีท่าว่าเห็นใจ

ฉันคิดว่าเขาเป็นนักขายเวลาที่มีความอดทนมากทีเดียวที่จะต้องพบลูกค้าที่
ล้วนแล้วแต่มีปัญหาต่างๆ กันไป พร้อมๆ กับนึกเสียดายแทนผู้ชายคนนี้ที่เขาผ่าน
เวลาร่วมปี
ไปโดยเปล่าประโยชน์ แล้วเพิ่งจะมาเห็นคุณค่าของเวลาเหล่านั้น... เมื่อมันได้
ผ่านไปแล้ว

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มคนนั้นจะก้าวพ้นประตูออกไป หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินสวนเข้ามา
หล่อนสวมชุดไว้ทุกข์สีดำ ใบหน้ายังเปื้อนคราบน้ำตา ดวงตายังมีรอยบอบช้ำ

'อยากได้เวลาค่ะ สักสองปี ปีเดียวหรือเพียงครึ่งปีก็ได้' หล่อนพูดด้วยน้ำเสียง
ที่เศร้าโศก
'ผมคิดว่าคุณคงมีปัญ?หาเกี่ยวกับเวลาในอดีตเหมือนคนอื่นๆ' ชายขาย
เวลากล่าวขึ้น
'ค่ะ' หล่อนรับคำเสียงแผ่ว ...
'คุณแม่ของดิฉันเพิ่งเสียเมื่อสองวันก่อน ท่านดีกับฉันมาก
เลี้ยงดูอย่างเอาอกเอาใจแต่ดิฉันยังไม่ทันทำอะไรให้แม่ชื่นใจเลย
มีแต่ตั้งแง่ตั้งงอน ท่านก็มาด่วนจากไป'
'คุณเลยอยากซื้อเวลาที่ผ่านไปเพื่อทำดีกับคุณแม่ของคุณ'

ฉันนึกเวทนาหล่อน เวทนาที่หล่อนมาคิดอะไรอะไรได้ก็เมื่อสายไป ถ้าหากหล่อนได้ทำ
อะไรไปตั้งนานแล้ว ก็คงไม่ต้องมานึกเสียดายตอนนี้ วูบหนึ่งจึงนึกย้อนกลับมาที่
ตัวเอง

คนต่อมาเป็นเด็กหนุ่ม ใบหน้าของเขายังอ่อนเยาว์ แต่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความ
กังวล

'ต้องการเวลาเท่าไหร่ดีครับ' ชายขายเวลาถามขึ้นก่อน'สองปี' เขายิ้มอย่างอ่อน
เพลีย
'ผมอยากกลับไปเลือกแผนการเรียนใหม่ผมพลาดไปในตอนนั้น
บางทีผมอาจเริ่มต้นใหม่ด้วยดี จะได้เรียนวิชาที่ชอบแทนวิชาที่น่าเบื่อตอนนี้'
แล้วเขาก็จากไป เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว

ฉันเห็นชายขายเวลาหลับตาลงในขณะที่กำลังเว้นว่างจากลูกค้า แต่เมื่อฉันขยับตัว
เขาก็ลืมตาขึ้นแล้วหันมายิ้มให้ฉัน ดวงตาเขาอบอุ่น

...เป็นเวลานานเท่าไรก็ไม่ทราบที่ฉันนั่งมองผู้คนเดินผ่านไปมาล้วนแล้วแต่มีท่า
ที
วิตกกังวล ผิดหวัง เสียดาย เสียใจ แล้วก็มาซื้อเวลาไปเพราะว่าพวกเขา
ได้พลาดสิ่งที่น่าจะทำในอดีตแล้วชายขายเวลาก็ปิดแฟ้มพร้อมกับเงยหน้าขึ้น
มาทางฉัน สักครู่จึงเดินมาทรุดตัวนั่งเก้าอี้โซฟาข้างๆ

'จะปิดร้านแล้วหรือคะ' ฉันถาม
'ครับ... ได้เวลาแล้ว'

'ขอบคุณมากนะคะสำหรับวันนี้ ฉันเห็นจะต้องกลับเสียที'
ฉันพูดกับเขาทั้งๆ ที่ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าฉันจะกลับไปอย่างไร....
'เชิญ?ครับ ขอให้คุณจงใช้เวลาทุกวินาทีให้ผ่านไปอย่างมีคุณค่าและคุ้มค่าที่สุด
นะครับ
ผมหวังว่า คงจะไม่เห็นคุณมาที่นี่เพื่อซื้อเวลานะครับ' เขากล่าวในที่สุด
'ขอบคุณมากค่ะ ฉันจะไม่ลืมคุณ และที่นี่' ฉันลุกขึ้นยืน ทันใดนั้นไฟก็ดับวูบ

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่เกิดอะไรขึ้น
และฉันเอื้อมมือไปรูดผ้าม่านหน้าต่างสีครีม ผ้าม่านถูกเปิดออก
ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีและไก่ก็ยังไม่ขัน

ฉันรีบเก็บที่นอนและกระโดดเข้าห้องน้ำอย่างสดชื่น
จากนั้นก็กลับมานั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือตัวเดิมซึ่งฉันไม่เคยนั่งมันอย่าง
จริงจังมานานแล้ว ....ฉันรู้สึกดีใจที่ฉันยังมีเวลาเหลืออยู่ ... ยังไม่สายเกิน
ไปที่จะเริ่มลงมือทำในสิ่งที่ดีที่ฉันได้หวัง ได้ตั้งใจไว้
ซึ่งไม่เหมือนกับผู้คนเหล่านั้น...ที่ฉันพบที่อาคารขายเวลา...

เวลาไม่เคยรอใคร อย่าปล่อยเวลาไปโดยเปล่าๆ เพราะมันไม่มีวันย้อนกลับมาได้
ฉะนั้นจงใช้เวลาของคุณอย่างระมัดระวัง ใช้อย่างรู้คุณค่า และใช้ให้คุ้มค่าที่
สุด
ท่านจงเตือนสติกันและกันทุกวัน ตลอดเวลาที่เรียกว่า 'วันนี้'

'ชีวิตเกิดใหม่' หลังพาใจเข้าโรงเรียน "วรัตดา ภัทโรด"

noreply@blogger.com (pairoj) — Wed, 11 Mar 2009 02:46:00 +0000

ชีวิตนี้ไม่อยากเกิดอีกแล้ว อยากหลุดพ้นจากความทุกข์ ระหว่างทางที่ยังไปไม่ถึง
ตรงนั้น ก็ทำงานทำ
ธุรกิจเป็นสัมมาอาชีพไป ไม่ต้องใหญ่โต ไม่ได้คิดว่าต้องมีเงินเยอะๆ คนเราจะกิน
ข้าววันละกี่บาทกัน
เชียว เศรษฐกิจพอเพียงจริงๆ มันคือความพอที่ใจ ทุกวันนี้เงินทองมีพอใช้ มีรถ
ขับ มีคอนโดฯ อยู่
ชีวิตไม่ลำบาก มีเหลือก็ช่วยเหลือคนอื่นที่ลำบากกว่าค่ะ"

ใครจะเชื่อว่านี่จะเป็นเป้าหมายชีวิตของคนที่เคยมีเงินเดือนครึ่งล้าน คนที่มี
การช็อปปิ้งและดื่มเหล้า
เป็นวิธีหาความสุขใส่ชีวิต คนที่ทำงานในแวดวงการตลาดซึ่งต้องใช้สารพัดกลยุทธ์
เพื่อแข่งขันให้สินค้า
และธุรกิจเติบโต โดยมีตัวเลขการเติบโตเป็นหนึ่งในปัจจัยวัดความสำเร็จ คนที่เคย
ปฏิเสธการนุ่งขาว
ห่มขาววิปัสสนาด้วยเหตุผลว่า ถ้าบอกไม่ได้ว่าสีของเสื้อสัมพันธ์อย่างไรกับผล
ของการประสบความ
สำเร็จในการปฎิบัติก็อย่ามาบอกว่าต้องใส่สีอะไร

วรัตดา ภัทโรดม-เหมียว CEO บริษัท Amity Consulting Co.,Ltd. และเป็นที่ปรึกษา
ด้านการ
ตลาดให้กับบริษัทและองค์กรธุรกิจที่มีชื่อเสียงอีกมากมาย ย้อนหลังไปเมื่อ
ยี่สิบกว่าปีก่อน เธอเป็นคน
ไทยคนแรกๆ ที่จบมาทางด้าน Direct Marketing ทันทีที่จบปริญญาโทด้านนี้
จากอเมริกา เธอก็เริ่ม
ต้นทำงานด้วยวัยเพียง 21 ปี ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่โลกธุรกิจในเมือง
ไทยกำลังต้องการคนที่มี
ความรู้ด้านนี้ นั่นทำให้ความสำเร็จ ชื่อเสียง การเป็นที่ยอมรับและรายได้
มหาศาลหลั่งไหลเข้ามาใน
ชีวิตเธออย่างท่วมท้นในเวลาอันรวดเร็ว

เริ่มต้นการทำงานด้วยตำแหน่งผู้จัดการแผนก 4 ปีเศษเงินเดือนขยับจากหมื่นสอง
เป็น เกือบ 5 หมื่น
และเป็น 3.5 แสนเมื่ออายุ 29 ถูกทาบทามให้ไปตั้งบริษัท เป็นผู้ถือหุ้น ที่
ปรึกษา อาจารย์และผู้
บรรยายทั้งในและต่างประเทศตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 30 สื่อรุมล้อมให้ความสนใจ จน
ชื่อเสียงโด่งดังเป็น
ที่รู้จักไปทั้วในวงการธุรกิจ เอเจนซี่ทั้งในและต่างประเทศ พร้อมๆ กับความ
สำเร็จที่กำลังพุ่งทะยาน
อัตตาในตัวเธอก็ค่อยๆ สะสมพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ และต่อมามันได้กลายเป็นเหตุที่นำ
เธอเข้าสู่การปฏิบัติ
ธรรมจนได้พบกับ 'ชีวิตเกิดใหม่' เช่นทุกวันนี้

"
เหมียวเมื่อก่อนเป็นคน aggressive มากเวลาทำงาน จะหงุดหงิดง่าย โกรธง่าย
อารมณ์ร้ายโดย
เฉพาะเวลาที่คนทำอะไรไม่ได้อย่างใจ ก็จะพูดจาแรงๆ ทำร้ายคนอื่น พูดเสียงดังมา
กกกก คิดดู
ออฟฟิศพันตารางเมตรได้ยินเสียงเหมียวทั้งฟลอร์ ค่อนข้างดูถูกคนที่ทำอะไรไม่ได้
อย่างใจเรา มอง
เขาแบบ look down ว่าทำไมแค่นี้ทำไม่ได้ ทำไมช้า วันๆ หนึ่งมีเรื่องให้ฉุนจน
โมโหไม่รู้กี่ครั้ง
โมโหจนมือสั่น คอตีบเดือนนึงต้องมี 2-3 ครั้ง แม่บ้านทำสีตกใส่เสื้อผ้าก็โกรธ
เป็นฟืนเป็นไฟ เป็น
อย่างนี้มาตั้งแต่วัยรุ่นนานวันเข้าดีกรีมันเริ่มมากขึ้นๆ ขนาดใครขับรถปาดหน้า
เราก็ขับปาดคืน กระทั่ง
จอดรถลงไปหยิบกรวยส้มที่วางกั้นบนถนนขว้างใส่คนอื่นก็ทำมาแล้ว ของมันขึ้นความ
ไม่กลัวไม่มีเลย

ตอนนั้นรู้สึกแต่ว่าชีวิตมันเครียด พอเครียดทำอะไรล่ะ ผู้หญิงก็ช้อปปิ้งซื้อ
กระเป๋า นาฬิกา ซื้ออะไร
เลอะเทอะ ที่คาดผมอันละ 5-6 พันก็ซื้อ ไม่ใช่เพราะอยากได้นะ แต่มีความสุขไง พอ
หงุดหงิดเครียด
ก็ดื่มเหล้า ทุกวันศุกร์ เสาร์ ต้องไปเมา รู้สึกดื่มแล้วอารมณ์ดี ก็ดื่มตลอด
เพราะอยากได้อารมณ์แบบนั้น
ติดกับอารมณ์แบบนั้น ท่านโกเอ็นก้าเรียกว่า Emotional Addiction เป็นอย่างนี้
4-5 ปี ไม่เคยรู้
ตัวเลยว่าการกระทำแบบนี้มันสะท้อนว่าเราไม่มีความสุข"

กระทั่งวันหนึ่งเสียงที่เธอตะเบ็งด่าใส่คนอื่นด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังสะท้อน
กลับมาให้เธอได้ยิน นั่น
เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเสียงของตัวเอง เป็นครั้งแรกที่เริ่มรู้สึกถึงอารมณ์
ฉุนเฉียวของตัวเอง เป็น
ครั้งแรกที่ตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมจึงไม่มีความสุข และเป็นจุดเริ่มต้นที่พา
ให้เธอเดินไปพบกับหน
ทางแห่งความสุขที่แท้จริงของชีวิต

"
คนรอบๆ ตัวพ่อแม่ เพื่อนก็บอกนะว่าเราทำไมขี้หงุดหงิดจัง ทำไมโมโหง่ายจัง แต่
เราไม่เคยคิดอย่าง
นั้น คิดแต่ว่าฉันปกติ จนวันที่ไปช็อปปิ้ง เหมียวบอกขอดูนาฬิกาสีฟ้ากับพนักงาน
ไป แต่เขาไม่สนใจ เรา
บอกย้ำไปอีก ทุกครั้งที่บอกเสียงเหมียวก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จนเขาหยิบมาให้แต่เป็น
สีเขียว คราวนี้โกรธ
มากเลย บอก 3 ครั้งไม่ฟังแล้วยังหยิบผิดอีก เลยพูดกับพนักงานไปว่า 'ตาบอดสี
หรือไง บอกสีฟ้าหยิบ
สีเขียว' แต่โชคดีมากที่พอทำไปอย่างนั้นแล้วมันรู้สึกได้ยินเสียงตัวเอง รู้สึก
ว่าทำไมต้องโกรธเขา
ขนาดนั้น คิดได้ก็ขอโทษเขา พอขึ้นรถร้องไห้เลย มองหน้าตัวเองในกระจกก็รู้สึก
ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
นี่ไม่ใช่เหมียวคนเดิมนี่ แล้วคำพูดของคนที่รักเราก็ค่อยๆ วิ่งเข้ามาในหัวเป็น
ฉากๆ

กลับบ้านก็เขียนเลย เหมียวแต่ก่อนนิสัยยังไง เหมียวปัจจุบันนิสัยแย่ยังไง ก็
คิดว่าทำไมคนนี้ถึงเปลี่ยน
เป็นอีนี่ อะไรทำให้เหมียวคนนี้กลายเป็น Meow 'the bitch' ก็เจอคำตอบว่าเพราะ
ความสำเร็จ
เงิน หน้าที่การงาน ชื่อเสียง ตอนนั้นรู้สึกเหมือนคนอกหักกับสิ่งที่เราได้ยิน
มาตลอดชีวิต เรียนจบสูงๆ
มีเงิน มีงานดีๆ มีชื่อเสียง เราได้ทุกอย่างที่ใครบอกว่าทำแล้วจะมีความสุข แต่
ทำไมเราถึงไม่มีความ
สุข คิดในใจว่าเกิดมาทำไม ทำงานหนักไปทำไม ตายไปผมเส้นเดียวก็เอาไปไม่ได้ ที
นี้มันเริ่มไม่เป็น
เหตุเป็นผลกัน แล้วเราจะทำไปทำไม"

จากการทบทวนตัวเองในวันนั้นทำให้เธอตัดสินใจปิดบริษัท หันหลังให้กับชีวิตแบบ
เดิมๆ เพื่อตัดเอาสิ่งที่
เคยเชื่อว่าเป็นปัจจัยสร้างสุขออกไป โดยที่ยังไม่รู้สาเหตุหลักของความทุกข์
เธอออกเดินทางท่
องเที่ยว ดำน้ำอยู่ปีเศษๆ แม้ผลที่ออกมาจะทำให้มีความสุขเข้ามาในชีวิต คนรอบ
ข้างรู้สึกว่าพฤติกรรม
เธอดีขึ้น แต่เธอก็ยังไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนกับตัวเอง จนเมื่อได้เข้าไปปฏิบัติ
ธรรม คำถามต่างๆ นานา
ในใจก็ถูกคลี่คลาย

"
มีหมอดูบอกว่าให้ไปวิปัสสนาแต่ก็ยังไม่ไป จนพี่ปิ๋มมาทักว่าไม่คิดจะไปวิปัสสนา
บ้างเหรอ ก็โอเคไป ไป
วิปัสสนาของท่านโกเอ็นก้าไปอยู่ 10 วันๆ นี้ห้ามพูดเลย 3 วันแรกนี่ทรมานมาก
เขาให้เฝ้าดูลมหาย
ใจ แต่เรา 1 2 3 ใจมันก็ไปไหนต่อไหนแล้ว นั่งนี่ก็เจ็บ แล้วเป็นคนทำอะไรต้อง
สำเร็จก็พยายามจะ
เอาชนะ แต่ยิ่งสู้มันยิ่งเจ็บ วันที่ 4 เริ่มอยากกลับบ้าน คิดในใจว่ากูมาทำ
อะไรที่นี่ เก็บของเตรียม
กลับบ้าน พอเดินออกมาเห็นเลข 5 ติดบนบอร์ดก็คิดว่ามาตั้งครึ่งทางแล้ว เอาวะ ทน
อีกหน่อย

การนั่งวิปัสสนาครั้งแรกนี้มีความเจ็บปวดมากค่ะ ปวดทั้งตัว พอวันที่ 6 ก็ยัง
ไม่หายเจ็บเราก็ทน ทน
มาทุกวัน เพราะอุเบกขาทำยังไงยังทำไม่เป็น นึกขึ้นได้ว่าก่อนมาปฏิบัติ มีพระ
อาจารย์บอกว่า เวลาที่
เราภาวนาเจ้ากรรมนายเวรจะขัดขวางไม่ให้เราทำสำเร็จ จะทำให้เราเจ็บบ้าง ทำอย่าง
อื่นบ้าง
แล้วแต่คน ของเหมียวนี่เจ็บร้าวอย่างเดียวคะ ถึงวันที่ 6 ตอนบ่ายนี่เหมียว
ประกาศในใจว่า 'มึง
กระทืบกูอย่างนี้มึงฆ่ากูดีกว่า ชั่วโมงนี้อยากกระทืบก็กระทืบไปแต่กูจะไม่เจ็บ
กับมึงแล้ว' เป็นการเรียน
ภาวนาแบบนักเลงมาก

ทีนี้เวลาเราเจ็บเนี่ย ร่างกายเจ็บแล้วเราก็ทำให้ความเจ็บปวดมันมากขึ้น โดย
ปล่อยให้ใจของเรามัน
ไปไม่ชอบ ไปเกลียดความเจ็บด้วย เลยยิ่งทนไม่ไหวใหญ่เลย (Multiple physical
pain by
making it a mental pain) ดังนั้นถ้าเราเอาใจเราไปตั้งไว้กับความเจ็บทางกายและ
ปล่อยให้
มันปรุงแต่งความไม่ชอบตามสบาย เราก็ยิ่งเจ็บ ท่านอาจารย์ โกเอ็นก้าพูดในเทปตอน
ก่อนเริ่มนั่
งพอดีว่า ให้เราหัดยอมรับ ยิ้มรับความเจ็บปวดให้เป็น พอเริ่มเจ็บมากก็จำได้ว่า
เราเพิ่งประกาศว่า
เราจะไม่เจ็บด้วยแล้ว เหมียวเลยสูดลมหายใจเต็มปอด ยอมรับว่าเราเจ็บและยิ้มเลย
ค่ะ นาทีนั้นเป็น
ครั้งแรกในชีวิตที่เริ่มเข้าใจว่า อุเบกขาทำยังไง ปล่อยอะไรวางอะไร อยู่จนครบ
10 วัน พอเขาให้
พูดคำแรกเลยว่า 'เกิดใหม่แล้ว' น้ำตาไหล ปิติมาก

หลังจากปฏิบัติธรรมมาหลายคนก็บอกว่าเหมียวเปลี่ยนไป หลังจากปฏิบัติครั้งแรก
ประมาณ 3 เดือน
ตอนนั่งทานข้าวอยู่ คุณแม่ถามว่า 'เหมียวไปทำอะไรมาลูกหน้าตาใจดีขึ้น หน้าลูก
ก็เปลี่ยน แววตาก็
เปลี่ยน' เดี๋ยวนี้กลายเป็นคนโกรธน้อยลงมากๆ เหลือแค่ประมาณ 1% เมื่อเทียบกับ
เมื่อก่อน เรียกได้
ว่าไม่เป็นบ้าแล้ว ถ้าเกิดการหงุดหงิดก็ประมาณไม่กี่นาทีหรือไม่กี่วินาทีเท่า
นั้นเอง

ในการทำงานเมื่อก่อน ชอบว่าลูกน้องว่าฟังไม่รู้เรื่อง ทำไมพูดแค่นี้ไม่เข้าใจ
หรือ เป็นคนที่มี
listening skill ต่ำ ฟังน้อยพูดมาก เดี๋ยวนี้เมื่อเกิดปัญหาหรือลูกน้องทำ
งานพลาด จะถามเขา
ก่อนว่าเป็นยังไง เกิดอะไรขึ้น โดยไม่หงุดหงิดหรือโกรธเลย จะคุยแบบขำๆ ซะ
มากกว่า เราเองก็
ถามตัวเองก่อนเสมอว่า เหมียวสามารถคิดหาวิธีการทำงาน หรือเปลี่ยนวิธีการอธิบาย
อย่างไรเพื่อให้
เขาเข้าใจได้มากกว่านี้ เรานั่นแหละที่พูดไม่รู้เรื่อง ไม่ใช่เขาฟังไม่รู้
เรื่อง การทำงานดุได้ ติเตียน
ได้ค่ะ แต่ต้องทำด้วยใจที่มีแต่ความหวังดี ไม่โกรธ

ประมาณ 5 ปีที่แล้ว มีน้องคนหนึ่งทำงานมาไม่โอเค เหมียวก็บอกเขาว่า งานออกมา
อย่างนี้แสดงว่า
ยังเตรียมตัวมาไม่ดีพอ ครั้งนี้พี่จะเขียนให้ก่อน แต่ครั้งหน้าต้องเตรียมให้
พร้อมกว่านี้ ระหว่างคุยๆ อยู่
ก็มีเสียงโทรศัพท์เข้าแล้วเขาก็รับโทรศัพท์ค่ะ เราก็หยุด รอจนเขาพูดโทรศัพท์จบ
ก่อนแล้วก็คุยต่อ เขา
พูดโทรศัพท์สัก 3 ครั้งได้ระหว่างที่เรากำลังคุยกับเขา พอเขาลุกไป น้องอีกคน
ที่นั่งอยู่ด้วยซึ่ง เขาทำ
งานกับเหมียวมา 10 ปีตั้งแต่อยู่กันที่อีกบริษัทหนึ่ง อ้าปากค้างเลยแล้วบอกว่า
'พี่เหมียวถ้าเป็นเมื่อ
ก่อนใครทำแบบนี้ต้องโดนว่าอย่างหนักหรือไม่ก็โดนไล่ออกเลยนะ' 'ทำไมพี่ไม่โกรธ
เลยล่ะ' ซึ่งถ้า
เป็นเมื่อก่อนเหมียวอาจจะให้เด็กคนนี้เก็บของออกไปจากบริษัทเลย พรุ่งนี้อย่า
ให้ฉันเห็นหน้าเธอนะ

หลังจากใจเราสะอาดขึ้น ใจเราได้เข้าโรงเรียน ใจของเราๆ สามารถสั่งได้ ใจไม่
ดื้อ ไม่เป็นบ้า
ใจหายป่วยและแข็งแรงกว่าเก่ามากค่ะ เวลาที่เจอลูกค้าโวยวายไม่น่ารัก ก็คิดในใจ
โถ...เขาสาด
ไฟใส่เราเรื่องอะไรเราจะไปสาดเบนซินใส่ เขาอีก จริงๆ เขาไม่ได้ทำร้ายเราแต่เขา
กำลังทำร้าย
ตัวเองอยู่ เราเองก็เคยเป็นอย่างนั้น ดังนั้น โถ…

ในใจและส่งความรัก ความปารถนาดีให้ ไม่มีหน้าหงิกหน้างอ หรือมีคำพูดเปรี้ยวๆ
ใส่เขากลับไปอีก
ต่อไป เมื่อใจของเราสว่างแล้ว ใจของเรามีความเมตตามากขึ้น อะไรๆ ก็ค่อยๆ
เปลี่ยนไปในทางที่
ดีขึ้น

ตั้งแต่ประมาณ 1 ปีหลังจากส่งใจไปโรงเรียน เวลาเหมียวเจอคนขับรถปาดหน้า ใจของ
เหมียวไม่
เห็นด้วยซ้ำไปว่าเขาปาดหน้าค่ะ ใครรีบให้เขาไป คิดว่า โถ… เขาคงรีบ คิดว่าเวล
าเรารีบเราก็
อาจจะปาดหน้าใครแบบนี้ก็ได้ แบบนี้ใจมันสบาย ไม่มีเรื่องบ้าๆ บนถนนอีก หรือ
เมื่อหลายเดือนก่อน
เพิ่งเจอเรื่องใหญ่ในชีวิต เป็นพายุ Tornado ลูกโตวัดเราเต็มๆ ถ้าเป็นเมื่อ
ก่อนคงร้องไห้ คงดื่ม
เหล้าให้เมาจะได้ลืม คงทุกข์มาก แต่นี่ใช้ธรรมะที่ฝึกมา พอมีปัญหารีบกลับบ้าน
นั่งสมาธิ วิปัสสนา พอ
ใจนิ่งก็พิจารณาดูได้ว่าทุกข์ใจเพราะอะไร เหตุมาจากไหน ทางแก้ไขมีอะไรบ้าง
พายุลูกโตนี้ถ้าเป็น
เมื่อก่อนคงล้มตายไปนานหลายเดือนหรือไม่ก็เป็นปี นี่ใช้เวลา 3 วันในการนั่ง
พิจารณา แล้วก็เด่งดึ๋งก
ลับมาใหม่ ตอนนี้พายุก็ยังโจ มตีอยู่นะคะ แต่ใจเราไม่ล้มไม่เอนแล้ว ความสุขแบบ
นี้หาจากที่อื่นไม่ได้
ค่ะ ได้จากธรรมะและการปฏิบัติจริงเท่านั้น

ส่วนเรื่องหรือคนที่ทำให้เราทุกข์ เหมียวกราบขอบคุณทุกวัน เป็นอาจารย์ใหญ่ของ
เหมียว เพราะ
เหมียวได้ความก้าวหน้าและปัญญามากมายจากพายุลูกนี้

ชีวิตของเราไม่ใช่จะไม่เจอเรื่องหรือคนที่ทำให้เราทุกข์นะคะ ความก้าวหน้าของ
การปฏิบัติวัดได้จาก
ความเร็วของเราว่าล้มแล้วลุกได้เร็วแค่ไหน หรือที่เคยล้มแต่คราวนี้ไม่ล้ม ความ
จริงอีกอย่างที่เหมียว
ได้พิสูจน์แล้วคือ มนุษย์คนเดียวที่จะทำให้เหมียวโกรธได้ ทำให้เหมียวทุกข์ได้
คือตัวเหมียวเองเท่านั้น

ประสบการณ์เหล่านี้ไม่สามารถที่จะอธิบายได้ 100% จากการใช้ภาษานะคะ เพราะภาษา
ก็เป็นสิ่ง
สมมุติ ต้องลองเองค่ะ เรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเราเองโดยตรงเท่านั้น การฝึก
จิตก็เหมือน
กับการเ รียนว่ายน้ำ เราจะไม่มีทางว่ายน้ำเป็นได้เลย ถ้าเราไม่กระโดดลงไปในน้ำ
ต่อให้เรา
เรียนรู้ทฤษฎี อ่านหนังสือหรือฟังใครพูดมามากมายแค่ไหนก็ตาม

เหมียวระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ทุกนาที พระ
คุณของพระธรรมคำ
สอน พระคุณของพระสงฆ์และครูบาอาจารย์ที่ได้เก็บรักษาธรรมะและวิธีการปฏิบัติที่
บริสุทธ์ จนเราได้
รับในวันนี้ ขอบคุณบรรพบุรุษ พ่อกับแม่ ญาติๆทุกคน กัลยาณมิตรทุกคน เพื่อนและ
ทุกคนที่ทำให้เรามี
ความสุข และที่สำคัญทุกคนที่ทำให้เราทุกข์ เพราะทุกข์นี่แหละที่ทำให้เหมียว
อยากหาวิธีออกจากทุกข์ใน
วันนี้ค่ะ

ความทุกข์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทำให้เราได้ฝึกฝน เหมือนได้ดึงอาวุธออกมาใช้
และได้ดูว่าอาวุธที่เรา
มีอยู่มันยังคมอยู่มั้ย"

ปัจจุบันเธอยังคงใช้ชีวิตตามแบบฆราวาสที่นำหลักธรรมมาปรับใช้กับชีวิตประจำวัน
และการทำงาน ยัง
คงทำงานอยู่ในแวดวงธุรกิจการตลาด โดยมีบริษัทเล็กๆ ที่มีเป้าหมายอยู่ที่คนทำ
งานมีสุข การพออยู่ได้
ของธุรกิจ โดยที่ไม่เบียดเบียนใคร และไม่ยุยงให้ลูกค้าไปเบียดเบียนผู้อื่น ที่
สำคัญเธอมีความสุขกับ
การปฏิบัติธรรมและได้ชักชวนคนให้รู้จักธรรมะ

>>>เปลี่ยนความคิด ชีวิตเปลี่ยน (สนพ. More of Life) หนังสือที่รวบรวมความคิด
ชีวิต
ประสบการณ์จริง ของวรัตดา ภัทโรดม ในคราบ 'Meow the bitch' ขณะที่อยู่ในช่วง
ชีวิตรุ่งโรจน์
และจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ชีวิตของเธอได้เกิดใหม่อีกครั้ง

--------------------------------------------------------------------------
มีสติทุกขณะ เหมือนมีพระคอยคุ้มครอง

--------------------------------------------------------------------------

เค้าว่ากันว่า . . .

noreply@blogger.com (pairoj) — Thu, 05 Mar 2009 10:11:00 +0000

1. เค้าว่ากันว่า . . . อ่านหนังสือสักเล่มต้องใช้เวลา เช่นเดียวกัน เราคงไม่
รู้จักใครสักคนได้ดี
ตั้งแต่วันแรก

2. เค้าว่ากันว่า . . . อย่าตัดสินหนังสือดี ๆ แค่ปกมันสวย เช่นเดียวกัน คนหน้า
ตาดี อาจจะไม่ใช่คน
ดีเสมอไป

3. เค้าว่ากันว่า . . . คนที่ไม่ชอบอ่านหนังสือเลย ก็ใช่ว่าจะมีหนังสือเล่มแรก
ในชีวิตที่ชอบไม่ได้ เช่น
เดียวกัน คนที่เราไม่คิดจะอยากรู้จัก อาจจะเป็นคนที่ดีที่สุดในชีวิตเราก็ได้

4. เค้าว่ากันว่า . . . การชอบหนังสือสักเล่ม ไม่ได้หมายความว่า หนังสือเล่ม
นั้น เนื้อหาดีทุกหน้า
เช่นเดียวกัน การรู้สึกดีกับใครสักคน ไม่จำเป็นว่าเขาต้องไม่มีข้อเสียอะไรเลย

5. เค้าว่ากันว่า . . . อย่ารู้สึกเสียดายเวลา กับการอ่านหนังสือบางเล่มจนจบ
แล้วพบว่าเป็นหนังสือ
ที่ไม่ชอบ เช่นเดียวกัน จงรู้สึกดี กับการใช้เวลากับใครสักคนหนึ่งอย่างเต็มที่
แม้ว่าวันหนึ่งจะรู้ว่า เขา
คนนั้นไม่ใช่เลยสักนิด เพราะอย่างน้อย ต่อจากนี้ไป เราจะได้เลือกทางที่ถูกและคน
ที่ใช่ซะที

อย่าเสียศูนย์ เวลาสูญเสีย

noreply@blogger.com (pairoj) — Mon, 02 Mar 2009 10:18:00 +0000

การที่เราดำรงชีวิตอยู่ได้เป็นปกติ ก็เพราะศูนย์(จิตใจ)ของเราสมดุล ไม่เอียงซ้ายเอียงขวา ไม่สุขหรือไม่ทุกข์จนเกินไป แต่ถ้าวันใดที่เราเจอปัญหาอุปสรรคหนักๆในชีวิต อาจจะทำให้ชีวิตเริ่มเสียศูนย์ได้เช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่คนเราต้องสูญเสียสิ่งที่เรารักไป ไม่ว่าจะเป็นคนที่เรารักต้องจากไป ไม่ว่าทรัพย์สินเงินทองที่อุตส่าห์เก็บหอมรอบริบมาทั้งชีวิตสูญหายไป ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของ หรือคนที่เรารักต้องพลัดพรากจากเราไป

คนทุกคนย่อมมีปัญหาหรือความเสี่ยงในชีวิตอยู่ 2 กลุ่มหลักคือ

ความเสี่ยงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ความ เสี่ยงกลุ่มนี้ก็คือ การเกิด แก่ เจ็บตาย การมีสุขและมีทุกข์ การมีความโลภ โกรธ หลง (ซึ่งเป็นอารมณ์ประจำตำแหน่งมนุษย์) ความเสี่ยงกลุ่มนี้ทุกคนรู้ทุกคนรับทราบ แต่จะมีสักกี่คนที่ได้วางแผนเตรียมรับมือกับมัน ความเสี่ยงกลุ่มนี้ไม่มีใครหลีกหนีได้ ไม่สามารถไปกำหนดอะไรได้ มันจะเกิดก็ต้องเกิด จะเกิดช้าเกิดเร็วก็ห้ามไม่ได้

ความเสี่ยงที่หลีกเลี่ยงหรือป้องกันได้ ความเสี่ยงกลุ่มนี้ก็คือ ความจน ความลำบากในชีวิต ปัญหาครอบครัว ปัญหาสังคม ปัญหาการทำงาน ปัญหาเพื่อนฝูง ปัญหาเรื่องทรัพย์สิน ฯลฯ ความเสี่ยงกลุ่มนี้ส่วนใหญ่จะได้รับอิทธิพลจากสภาพแวดล้อม และเป็นความเสี่ยงที่ดูแล้ว ไม่ใช่แก่นสารของชีวิต แต่ระดับความรุนแรงของปัญหาในกลุ่มนี้ มักจะมีมากกว่าปัญหาในกลุ่มแรก เช่น การผูกคอตายเพราะอกหัก การกระโดดตึกตายเพราะผิดหวังเรื่องรัก เรื่องเรียน การฆ่าตัวตายด้วยวิธีการต่างๆ ซึ่งถ้าพิจารณากันให้ลึกซึ้งแล้ว จะพบว่าผลกระทบของปัญหาเหล่านี้มีมากในสังคมในปัจจุบัน

เวลา ที่มีชีวิตปกติ คนเราสามารถประคับประคองรถยนต์ชีวิตคันนี้ให้แล่นไปได้ดี แต่พอเจอปัญหาอุปสรรคเล็กๆน้อยๆ รถชีวิตบางคันอาจจะทำให้เสียศูนย์หรือควบคุมได้ยาก แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆก็สามารถปรับศูนย์ให้กับคืนปกติด้วยตัวเองได้ เช่น โดนแม่ดุด่า อาจจะเซ็งไปสักพักหนึ่งทำอะไรที่คนธรรมดาคนไม่ทำกันสักวันสองวัน แล้วก็กลับมาเป็นคนปกติได้ แต่ถ้าเจอปัญหาหนักๆ เจอปัญหาที่ไม่เคยเจอมาก่อน เจอปัญหาที่กระทบต่อจิตใจอย่างรุนแรง มักจะทำให้คนเราเสียศูนย์ไปได้ง่ายและยากต่อการปรับศูนย์ด้วยตัวเอง เช่น การสูญเสียบุคคลหรือสิ่งที่เรารัก คนมักจะแสดงอาการเสียศูนย์ให้เห็น เช่น ควบคุมสติตัวเองไม่ได้ ทำอะไรในสิ่งที่คนปกติเขาไม่ทำกัน คิดสั้น ประชดชีวิต หมดอาลัยตายอยากในชีวิต ฯลฯ

ใน เมื่อชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง (พูดเหมือนภาษาพระเลย) เราจึงไม่ควรดำเนินชีวิตอย่างประมาท เราควรจะจัดเตรียมตัวเตรียมใจของเราให้พร้อมที่จะรับมือกับสิ่งที่เป็นความ เสี่ยงในชีวิตดังกล่าวอย่างมีสติ ทั้งนี้เพื่อป้องกันไม่ให้ชีวิตเกิดอาการเสียศูนย์เหมือนรถยนต์ที่ตกหลุมตก บ่อ จึงอยากจะแนะนำแนวทางในการป้องกันไม่ให้ชีวิตเสียศูนย์เมื่อเกิดการสูญเสีย ดังนี้

ซ้อมรับกับความสูญเสีย เรื่อง บางเรื่องที่เราต้องเจอแน่ๆ แต่จะเร็วหรือช้า ก็ควรจะซ้อมสูญเสียไปตั้งแต่เนิ่น เช่น พ่อแม่ของเราต้องจากเราไปไม่วันใดก็วันหนึ่ง เราเคยซ้อมทำใจไว้บ้างหรือยัง ของรักของหวงของเราอาจจะหายไปจากชีวิตเรา เราเคยซ้อมรับมือเตรียมใจกับมันไว้บ้างหรือยัง การซ้อมคิดเพื่อรับมือกับการสูญเสีย จะช่วยให้จิตใจของเราได้มีโอกาสผัสผัสกับความผิดหวังบ้าง ถึงแม้จะไม่รุนแรงมากก็ตาม อย่างน้อยที่สุด จิตเราเคยมีความรู้สึกเสียใจ เสียดายกับการซ้อมสูญเสียมาแล้วบ้าง เมื่อต้องเจอกับเหตุการณ์จริงก็คงจะพอช่วยไม่ให้เสียศูนย์มากนัก

นำเหตุการณ์การสูญเสียของคนอื่นมาเป็นบทเรียน ใน ชีวิตประจำวันของเรา มีเหตุการณ์การสูญเสียของคนรอบข้างเราตลอดเวลา บางคนเสียคนรัก บางคนเสียของรัก ขอให้เราลองนำเอาความรู้สึกและเหตุการณ์ของคนรอบข้างของเรามาคิดว่า ถ้าเป็นเรา เราจะรู้สึกอย่างไร เราจะทำอย่างไร เหมือนหรือต่างกับเขา เหมือนเวลาเขาขับรถ แล้วไปเจอรถคันหนึ่งเสียหลักพุ่งชนราวสะพาน ขอให้เราคิดเสมอว่าถ้าเป็นเรา เราควรจะทำอย่างไร เพราะเตรียมพร้อมโดยการเรียนรู้จากเหตุการณ์ในชีวิตคนอื่น

รีบกลับมาตั้งหลักโดยการตั้งสติเมื่อเจอปัญหา ถ้า เราขับรถไปแล้วยางแตกหรือระเบิด คนที่จะสามารถรักษาชีวิตของตัวเองให้รอดได้คือคนที่มีสติสัมปชัญญะ ไม่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หรือตกใจก็สามารถรู้ตัวว่าควรจะทำอย่างไร ในขณะที่คนบางคนตกใจทำอะไรไม่ถูกและไปเหยียบเบรกโดยอาศัยพฤติกรรมอัตโนมัติ ทำให้รถเสียศูนย์เสียหลัก และอาจจะทำให้สูญเสียทั้งทรัพย์สินและชีวิตได้ ดังนั้น เมื่อประสบปัญหาใดๆก็ตาม อันดับแรกคือการตั้งสติรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ดึงสติที่กำลังวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงกลับมาให้ได้ก่อน

* ประคองตัวเองก่อนที่จะไปคำนึงถึงคนอื่น เมื่อ เกิดปัญหาอะไรขึ้นก็ตาม ขอให้คิดถึงการมีชีวิตอยู่ของตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ต้องไปกังวลว่าสิ่งอื่นนอกเหนือจากตัวเราจะเป็นอย่างไร เช่น เวลารถเสียหลัก ไม่ต้องไปคิดเรื่องรถพัง ไม่ต้องไปคิดเรื่องว่าจะไปชนรถคนอื่น ไม่ต้องไปคิดว่าตำรวจจะจับ ฯลฯ ต้องคิดถึงตัวเองเป็นอันดับแรก เพราะเมื่อเราคิดถึงตัวเอง เราสามารถประคับประคองตัวเองให้กลับมาสู่สภาวะปกติได้แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยไปคิดถึงเรื่องอื่นที่อยู่นอกตัวเรา เพราะถ้าตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ไม่คิดถึงคนอื่น สิ่งอื่น ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร

สรุป การสูญเสียบางเรื่องไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ แต่ถ้าเราเตรียมพร้อมรับมือกับความเสี่ยงไว้ล่วงหน้า เราก็จะสามารถจัดการกับมันได้ โดยที่เราไม่มีการเสียศูนย์และไม่เสียใจในภายหลัง

ความภูมิใจที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ผลของความสำเร็จ

noreply@blogger.com (pairoj) — Mon, 02 Mar 2009 10:18:00 +0000

ความภูมิใจที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ผลของความสำเร็จ

เป็น ธรรมดาที่คนทุกคนอยากไขว่คว้าหาความสำเร็จทั้งๆที่หารู้ไม่ว่า ความภูมิใจที่แท้จริงนั้นไม่ได้อยู่ที่ผลของความสำเร็จ แต่อยู่ที่การได้มาซึ่งความสำเร็จนั้นมากกว่า ที่กล่าวเช่นนี้ไม่ได้ให้ทุกคนเลิกคิดถึงความสำเร็จ เลิกหวังถึงความสำเร็จ แต่เพียงแต่อยากจะเตือนสติว่า คำว่า "ความสำเร็จ" นั้น เรากำลังหมายถึงอะไร หมายถึงสิ่งที่ตั้งเป้าหมายแล้วได้รับ หรือสิ่งที่ได้รับมาโดยไม่ได้คาดหวัง และจุดไหนคือความสำเร็จ เวลาที่เราไปถึงจุดหมายหรือระหว่างทางที่จะไปถึงจุดหมาย ความภูมิใจอะไรที่อยู่กับเรานาน ผลพวงของความสำเร็จ หรือวิธีการได้มาซึ่งความสำเร็จ

อยากให้ ท่านผู้อ่านลองคิดตามดูว่า ถ้าท่านเป็นนักกีฬาทีมชาติไทยไปทำการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ที่ประเทศมาเลเซีย ก่อนไปท่านทำการฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อหวังจะเอาเหรียญทองกลับมาเมืองไทย เมื่อไปเจอคู่แข่งซึ่งเป็นเจ้าภาพแล้ว ท่านรู้ได้ทันทีว่า "หิน" ทั้ง ความสามารถของคู่แข่ง และสภาพแวดล้อมของกองเชียร์เจ้าภาพ แต่เมื่อทำการแข่งขัน ผลปรากฎว่าท่านเป็นผู้ชนะคว้าเหรียญทองกลับบ้าน จึงอยากจะถามว่า

* ความภูมิใจของท่านคือตัวเหรียญทอง(ซึ่งเป็นโลหะ) หรือความสามารถของตัวท่านเอง?

* เหรียญทองมีค่าสำหรับท่านมากน้อยเพียงใด ท่านไปหาซื้อเหรียญทองแบบเดียวกันที่อื่นได้หรือไม่?

* ถ้าเหรียญทองที่ได้มานั้น ได้ มาเพราะคู่แข่งถอนตัวหมด จะด้วยเหตุใดๆก็ตาม แล้วเหลือท่านเพียงคนเดียว ผู้จัดการแข่งขันเลยต้องยกเหรียญทองนั้นให้กับท่าน ท่านคิดว่าท่านรู้สึกภาคภูมิใจกับเหรียญทองเหรียญนี้หรือไม่?

* สมมติ ว่าท่านไม่ได้เหรียญใดๆเลย แต่คนขโมยเหรียญทองที่ใช้มอบสำหรับการแข่งขันจริงมาให้กับท่าน ท่านคิดว่ามันมีค่าในสายตาของท่านหรือไม่?

* เวลาไปไหนมาไหนท่านคิดว่าคนจะเข้ามาพูดคุยกับท่านเพราะท่านมีเหรียญทองหรือเพราะความสามารถของท่าน?

จากคำถาม ข้างต้นนี้ หวังว่าท่านคงจะตอบได้โดยไม่ยากนัก แต่ในชีวิตจริงแล้ว คนหลายคนมักจะหลงติดอยู่กับสิ่งที่เป็นผลพวงของความสำเร็จ เช่น ผลการเรียนได้เกียรตินิยม ได้ปรับตำแหน่ง ได้รับเงินเดือน ได้ของขวัญของรางวัล ประกาศนียบัตร เพราะมักจะคิดว่าสิ่งนี้คือความสำเร็จ แต่ในความเป็นจริงแล้วสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเครื่องหมายบ่งชี้ความสำเร็จ เท่านั้น หาได้มีค่ามากมายอะไรดั่งที่เราคิดกันไม่

ทำไม เราจึงมีความภาคภูมิใจเมื่อเราคว้าชัยหรือเมื่อเราบรรลุเป้าหมายหรือทำบาง สิ่งบางอย่างได้สำเร็จ เหตุผลที่สำคัญก็เพราะว่าเราเกิดความภูมิใจในความสามารถของตัวเราเองที่ สามารถฝ่าฟันอุปสรรคมาได้ และเราจะเห็นได้อย่างชัดเจนว่าอะไรก็ตามที่เราได้มาง่ายๆ เราจะไม่รู้สึกภาคภูมิใจกับมันมากนัก หรือมีก็เพียงประเดี๋ยวประด๋าว เพราะเราไม่ได้ภูมิใจในสิ่งที่ได้ แต่เราภูมิใจในความสามารถในการที่ได้มามากกว่า

เมื่อ เป็นเช่นนี้แล้ว หวังว่าทุกคนคงจะเลิกลุ่มหลงในเครื่องหมายแห่งความสำเร็จกันเสียที และหันกลับมาให้ความสำคัญกับเส้นทางไปสู่ความสำเร็จกันให้มากขึ้น เพราะถ้าเรามัวแต่มุ่งหวังแต่ความสำเร็จ สักวันหนึ่งท่านจะผิดหวังกับการกระทำของท่านเอง

เราคงเคยเห็นการคัดเลือกประธานาธิบดีสหรัฐ (ไม่อยากพูดถึงนักการเมืองไทย) คน ที่จะมาเป็นประธานาธิบดีได้นั้น จะต้องไม่มีประวัติด่างพร้อยในทุกๆเรื่องแม้แต่เรื่องส่วนตัว ถ้าคนบางคนประสบความสำเร็จมาจากวิธีการที่ไม่ถูกต้อง เขาจะไม่สามารถแก้ไขหรือลบประวัติศาสตร์ของชีวิตในบันทึกหน้านั้นๆของเขาได้ เลย ยังไงเสียเขาก็ยังคงถูกตีตราไว้ว่าไม่บริสุทธิ์อยู่ดี ถึงแม้ไม่มีใครรู้แต่ความจริงก็คือความจริงที่ไม่สามารถลบออกจากตัวของเขา ได้ อยากจะยกตัวอย่างให้เห็นได้ชัดเจนขึ้น เช่น เมื่อปีที่แล้วคุณเคยขโมยเงินคนอื่นมา 1,000 บาท แต่ตอนนี้คุณเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศไทยแล้ว คุณคิดว่าคุณสามารถเอาเงินสักร้อยเท่าพันเท่าของเงินที่คุณเคยขโมยมา ไปคืนให้เจ้าของเพื่อชดเชยกับเงินที่คุณเอาของเขามาได้หรือไม่ ถึงแม้เจ้าของเงินจะยอมรับเงินจากคุณแต่คุณก็ยังไม่สามารถลบมลทินในชีวิตของคุณได้อยู่ดี

ดังนั้น จึงอยากจะให้ทุกคนตระหนักว่าความสำเร็จนั้นเป็นผลพวงแห่งการผสมผสานของหลาย สิ่งหลายอย่างในระหว่างเส้นทางชีวิตที่เรากำลังจะเดินไปหาจุดหมาย เราไม่สามารถบอกได้การกระทำอันไหนจะส่งผลต่อความสำเร็จ และไม่สามารถบอกได้ชัดเจนเฉพาะเจาะจงลงไปได้ว่าสิ่งไหนที่ไม่เกี่ยวข้องกับ ความสำเร็จของเราเลย

ขอ ให้เราลองหันกลับไปทบทวนความเป็นมาของชีวิตของเราเองว่า การที่เราประสบความสำเร็จอยู่ในปัจจุบันนี้มันเป็นผลมาจากอะไรในอดีต เกิดจากการที่เราเรียนเก่งใช่หรือไม่ เกิดจากการที่เราเกิดในครอบครัวที่ดีใช่หรือไม่ เกิดจากเรามีเพื่อนดีมีสามีภรรยาดีใช่หรือไม่ คำ ถามเหล่านี้เราไม่สามารถตอบได้ชัดเจนว่าใช่หรือไม่ใช่ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นกิจกรรมแห่งชีวิตของเราล้วนแล้วแต่ส่งผลต่อ สถานภาพในปัจจุบันของเราทั้งสิ้น ดังนั้น กิจกรรมแห่งชีวิตในปัจจุบันก็กำลังจะกลายเป็นส่วนผสมของความสำเร็จในอนาคต เช่นเดียวกัน

ระดับแห่งความภูมิใจในความสำเร็จนั้นไม่ได้วัดกันที่ผลของความสำเร็จ ซึ่งพอจะเขียนสูตรของระดับความภูมิใจในความสำเร็จได้ดังนี้

ระดับแห่งความภูมิใจ = ช่องว่างระหว่างจุดเริ่มต้นกับเป้าหมาย x ระดับปัญหาอุปสรรค

คนที่ไม่มีเงินเลย แต่สามารถทำงานหาเงินมาได้ 100 บาท จะมีความภาคภูมิใจมากกว่าคนเศรษฐีพันล้านที่หาเงินมาเพิ่มได้อีกหนึ่งล้าน บาท อันนี้แสดงให้เห็นว่าระดับของตัวชี้วัดความสำเร็จเพียงอย่างเดียวไม่ได้ บ่งบอกถึงระดับความภาคภูมิใจในความสำเร็จ

คน สองคนมีตำแหน่งหน้าที่การงานเหมือนๆกัน แต่คนแรกต้องทำงานหนักมาตลอดเพราะเป็นลูกจ้างมืออาชีพ ต้องฟันฝ่าอุปสรรคเส้นสายมามากมายกว่าจะขึ้นมาเป็นฝ่ายบริหารของบริษัทได้ ในขณะที่อีกคนหนึ่งได้มาเป็นฝ่ายบริหารเพราะเป็นลูกของเจ้าของและร่ำเรียนจบ มาจากเมืองนอก ถามว่าสองคนนี้ใครจะรู้สึกภาคภูมิใจกับตำแหน่งหน้าที่การงานมากกว่ากัน เราสามารถพูดได้เต็มปากว่าคนที่ฝ่าฟันอุปสรรคมากกว่าย่อมมีความภาคภูมิใจกับความสำเร็จของตัวเองสูงกว่า

สรุป ความภาคภูมิใจของคนเราที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ผลของความสำเร็จ แต่อยู่ที่การได้มาซึ่งความสำเร็จนั้นๆ และสิ่งที่ติดตัวไปกับคนเราตลอดเวลานั้นไม่ใช่เหรียญรางวัลหรือเครื่องชี้ วัดผลของความสำเร็จ แต่อยู่ที่ความ ภูมิใจในความสามารถของตัวเอง และระดับความภาคภูมิใจนี้ก็ได้มาจากช่องว่างระหว่างจุดเริ่มต้นกับเป้าหมาย รวมกับความยากลำบากในการได้มา ถ้าท่านต้องการความภาคภูมิใจต่อความสำเร็จของท่านที่แท้จริงและยั่งยืน ขอให้ท่านตั้งเป้าหมายที่ท้าทายและทุ่มเทใจกายให้กับสิ่งนั้นอย่างเต็มที่ รับรองความความสำเร็จและความภูมิใจจะไม่หนีหายไปจากท่านอย่างแน่นอน

เทคนิคการสร้างแรงจูงใจในชีวิต

noreply@blogger.com (pairoj) — Mon, 02 Mar 2009 10:18:00 +0000

เทคนิคการสร้างแรงจูงใจในชีวิต

ถ้า วันไหนเรามีแรงจูงใจหรือกำลังใจในชีวิต น้อยกว่าปัญหาอุปสรรคที่เกิดขึ้นหรือกำลังจะเกิดขึ้น วันนั้นอาการที่แสดงออกมาคือ เบื่อ เซ็ง ขี้เกียจ ท้อแท้ ฯลฯ เปรียบเหมือนกับการที่เราขับรถยนต์ขึ้นภูเขา ถ้าวันไหนต้องขับขึ้นภูเขาที่สูงชันมากเกินกว่ากำลังเครื่องยนต์ของเราจะสู้ ได้ วันนั้น รถยนต์ของเราก็คงจะหยุดอยู่กับที่หรือไม่ก็ลื่นไถลตกลงมาสู่ที่ต่ำ ถ้าวันไหนเรามีแรงจูงใจหรือกำลังใจ มากกว่าปัญหาอุปสรรคที่เกิดขึ้นหรืออาจจะเกิดขึ้น วันนั้น อาการที่เราแสดงออกคือ สนุก ขยัน แรงฮึดเยอะ ไม่กลัว กล้าทำ กล้าลุย กล้าเสี่ยง ฯลฯ เปรียบเสมือนกับการที่เราขับรถยนต์ที่มีกำลังเครื่องยนต์แรงมากหรือเหมือน ขับรถโฟวีลที่สามารถขับขึ้นภูเขาลูกไหนก็ได้ ลุยกับสภาพถนนแบบไหนก็ได้

แรงจูงใจมีอยู่ในตัวคนเราอย่างไม่จำกัด แต่ข้อจำกัดอยู่ที่ใจของเราเองที่ไปจำกัดว่าเราไม่มี เราไม่ไหว เราไม่สู้ เช่น เวลาตื่นนอนตอนเช้าถ้าวันไหนเรารู้สึกเบื่อ ท้อ ขี้เกียจ การที่จะลุกขึ้นออกจากเตียงยังยากเลย แทบจะไม่มีแรงต่อสู้กับแรงดึงดูดของเตียง แต่ถ้าวันไหนมีกำลังไหม้บ้าน (แรงผลักที่เกิดจากความกลัว) หรือเราต้องไปขึ้นเครื่องบินไปเที่ยวต่างประเทศ(แรงดึงที่เกิดจากความอยาก) เราสามารถตื่นและลุกออกจากเตียงได้โดยไม่ต้องลังเล เราสามารถชนะแรงดึงดูดของเตียงนอนได้อย่างง่ายดาย สิ่งเหล่านี้แสดงว่าในความเป็นจริงแล้ว ศักยภาพในตัวเรามีอยู่อย่างไม่จำกัด ขึ้นอยู่กับว่าเรามีสิ่งกระตุ้น(ความอยากและความกลัว)และเทคนิควิธีการในการ ฉุดดึงเอาแรงจูงใจ ออกมาใช้ได้มากน้อยเพียงใดเท่านั้น

เพื่อให้ชีวิตของเรามีแรงขับเคลื่อนที่มากพอและต่อเนื่อง ผมขอแนะนำเทคนิคการสร้างแรงจูงใจจาก 2 แหล่งดังนี้

การสร้างแรงจูงใจ...จากเรื่องราวในอดีต

ชีวิตคนหนึ่งคน คือภาพยนตร์หนึ่งเรื่องที่ถ่ายเก็บไว้ตั้งแต่เกิด แต่ไม่ค่อยมีใครนำมาเปิดใช้ในระหว่างทางของชีวิต ส่วนใหญ่จะเปิดกันก็ต่อเมื่อเข้าสู่บั้นปลายของชีวิต เข้าข่ายที่ว่า "คนแก่ชอบเล่าเรื่องเก่า" เพราะชีวิตของคนกลุ่มนี้ไม่มีอนาคตแล้ว พลังที่จะช่วยให้ชีวิตของเรายังคงอยู่ต่อไปได้คือกำลังใจจากเรื่องราวในอดีต ที่รู้สึกภูมิใจ เล่ากี่ครั้งกี่หนก็ไม่เคยเบื่อ (แต่คนฟังเบื่อไปหลายรอบแล้ว) ถ้าเรายังไม่แก่ ขอแนะนำว่าควรจะนำเอาเรื่องเก่าทั้งที่เป็นจุดด้อยและความภูมิใจในชีวิตที่ ผ่านมา มาสร้างกำลังใจให้กับตัวเอง เมื่อไหร่ที่นึกถึงความยากลำบากในชีวิตที่ผ่านมาก็จะทำให้เราเกิดพลังที่จะ ขับเคลื่อนตัวเองให้หลุดพ้นจากสภาพที่เราเคยลำบากมาก่อน ในขณะเดียวกันถ้าเรานึกถึงเรื่องที่เราภูมิใจ อาจจะเป็นความสำเร็จในชีวิตที่ผ่าน ก็เท่ากับว่าเราได้ชาร์ตไฟให้กับตัวเองด้วยความภูมิใจในอดีตของตัวเราเอง

การสร้างแรงจูงใจจากอดีต ถือเป็นเทคนิคการสร้างแรงจูงใจแบบผลักดันให้ชีวิตเราเดินไปข้างหน้า ด้วยเรื่องราวที่ผ่านมาแล้ว เหมือนกับการที่เราเข็นรถยนต์ที่จอดอยู่จากด้านหลังของรถนั่นเอง ตัวอย่างเทคนิคการสร้างแรงจูงใจจากเรื่องราวในอดีต...

* ใครเบื่อพ่อเม่ ขอให้นึกถึงตอนที่เราเจ็บไข้ไม่สบายตอนเด็กๆ ใครเป็นคนเผ้าดูแลเอาใจใส่เราตลอดเวลา

* ใครเบื่องาน ขอให้นึกถึงวันเริ่มงานวันแรก

* ใครเบื่อสามีหรือภรรยา ให้นึกถึงวันที่แต่งงาน

* ใครเบื่อลูกให้นึกถึงวันที่คลอดลูกหรือไปรอหน้าห้องคลอด

* ใครเบื่อคนรอบข้างให้นึกถึงวันที่เราเคยไปหลงป่าอยู่คนเดียว หรือวันที่เราต้องอยู่บ้านคนเดียว

* ใครเบื่อตัวเอง ให้นึกถึงวันที่เราเคยให้คำปรึกษาผู้อื่น

การสร้างแรงจูงใจ...จากเรื่องราวในอนาคต

คนบางคน ในบางเวลา เรื่องราวในอดีตอาจจะช่วยสร้างแรงจูงใจให้ไม่ได้ อาจจะเป็นเรื่องในอดีตมีแต่เรื่องที่ช่วยฉุดแรงจูงใจให้ต่ำลงไปอีก จึงขอแนะนำให้ใช้เทคนิคสร้างแรงจูงใจโดยใช้เรื่องราว เหตุการณ์ในอนาคตมาหลอกล่อหรือดึงดูดใจ การสร้างแรงจูงใจในชีวิตเปรียบเสมือน การที่เราเข็นรถชีวิตที่จอดอยู่นิ่งๆ ถ้าไม่สามารถเข็นจากด้านหลังได้ ก็อาจจะต้องใช้วิธีการดึงจากข้างหน้า หรือไม่ก็อาจจะต้องใช้ทั้งสองทางรวมดัน(ทั้งดึงและดัน)

สำหรับการสร้างแรงจูงใจจากเรื่อง ราวในอนาคต เป็นการหลอกตัวเองให้วิ่งไล่จับความฝัน หลอกตัวเองให้กลัวการสูญเสียบางสิ่งบางอย่างในอนาคตไป เป็นการป้องกันคำว่า "เสียดาย" ในชีวิต เพราะคนหลายคนมักจะเกิดคำว่าเสียดายในหลายเรื่อง เนื่องจากมาคิดได้ก็สายไปเสียแล้ว วิธีการสร้างแรงจูงใจจากเรื่องราวในอนาคตเป็นการซ้อมคิดหาคำว่าเสียดายที่ อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต แล้วนำเอาความรู้สึกเสียดายนั้นๆมาใช้ในการสร้างแรงจูงใจ ตัวอย่างเทคนิคการสร้างแรงจูงใจจากเรื่องราวในอนาคต...

* ใครเบื่อพ่อเม่ ขอให้นึกถึงวันสุดท้ายที่ท่านจากเราไป

* ใครเบื่องาน ขอให้นึกถึงวันที่เขาจะให้เราออกจากงานหรือวันที่เราจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง

* ใครเบื่อสามีหรือภรรยา ให้นึกถึงวันที่เขาจากเราไป

* ใครเบื่อลูกให้นึกถึงวันที่ลูกประสบความสำเร็จ

* ใครเบื่อคนรอบข้างให้นึกถึงวันที่คนเหล่านั้นมาร่วมแสดงความยินดีกับความสำเร็จของเรา

* ใครเบื่อตัวเอง ให้นึกถึงวันที่เราจะประสบความสำเร็จ

สรุป แรงจูงใจไม่ต้องไปซื้อหาหรือหยิบยืมใครที่ไหน มันอยู่ในตัวของเราอยู่แล้ว เพียงแต่เราจะมีเทคนิควิธีการในการดึงมันขึ้นมาใช้ได้อย่างไร สำหรับเทคนิคที่ผมแนะนำไปนั้น เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ผู้อ่านหลายท่านอาจจะมีเทคนิคเฉพาะของตัวเองอีกหลายวิธี ขอให้ลองฝึกดึงพลังภายในโดยการสร้างกำลังใจให้กับตัวเองบ่อยๆ รับรองได้ว่าชีวิตนี้ไม่มีวันหมด "กำลังใจ" อย่างแน่นอนครับ

การบริหารลูกค้าภายใน (Internal Customer Management)

noreply@blogger.com (pairoj) — Mon, 02 Mar 2009 10:18:00 +0000

การบริหารลูกค้าภายใน (Internal Customer Management)

เมื่อพูดถึงคำว่า "ลูกค้า" คนส่วนใหญ่มักจะนึกถึงกลุ่มคนที่เป็นคนซื้อสินค้าหรือบริการจากองค์กรต่างๆ เท่านั้น แต่ในความเป็นจริงแล้วใครก็ตามที่เขาได้รับสิ่งใดสิ่งหนึ่งจากเราไป เราก็ถือว่าเขาเหล่านั้นเป็นลูกค้าทั้งสิ้น เมื่อระบบมาตรฐานสากลต่างๆเข้ามา คำว่าลูกค้าก็เริ่มครอบคลุมถึงหน่วยงานภายในองค์กรที่ต้องทำงานต่อเนื่องจาก เรา

ใน อนาคตอันใกล้นี้ผมคิดว่าคำว่าลูกค้าจะต้องครอบคลุมมาถึงลูกค้าในชีวิตของเรา ด้วย เพราะอะไร ก็เพราะว่าการที่เราจะบริการลูกค้าภายนอกได้ดีหรือไม่ดีนั้น ขึ้นอยู่กับว่าเรามีพฤติกรรมบริการหรือนิสัยบริการในระดับพื้นฐานของชีวิต ประจำวันมากน้อยเพียงใด เดี๋ยวนี้เขานิยมเรียกกันว่าเป็น Competency เรื่อง Service Mind หรือ Customer Focus

ถ้า เปรียบชีวิตของคนเราเป็นองค์กรๆหนึ่งเราก็มีลูกค้าอยู่หลายกลุ่มตั้งแต่ กลุ่มลูกค้าที่เป็นคนในครอบครัวเรา กลุ่มลูกค้าที่เป็นญาติ เป็นเพื่อน จนถึงกลุ่มลูกค้าที่เป็นลูกค้าในหน้าที่การงานของเรา และคนทั่วไปในสังคม

สิ่ง ที่เรามักจะประสบพบเจออยู่เสมอคือ คนมักจะใส่ใจกับลูกค้าที่เป็นลูกค้าภายนอกที่เกี่ยวข้องกับหน้าที่การงาน มากกว่าลูกค้าภายใน โดยเฉพาะคนในครอบครัว คนเรามักจะนึกถึงวันเกิดของลูกค้า วันครบรอบแต่งงานของลูกค้า มีสมุดจดบันทึกประวัติลูกค้าอย่างละเอียด และมักจะมีของติดไม้ติดมือไปฝากลูกค้าอยู่เป็นประจำ แต่...มักจะลืมวันเกิดหรือวันสำคัญๆของลูกค้าภายใน(ครอบครัว) ซ้ำร้ายบางครั้ง แล้วคนเหล่านี้ก็มักจะนำเอาความประทับใจของลูกค้าภายนอกที่มีต่อตนเองมาเล่า ให้คนที่เป็นลูกค้าภายในครอบครัวฟังอีก ยิ่งเป็นการตอกย้ำให้คนในครอบครัวเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจมากยิ่งขึ้น

ผม อยากจะชี้ให้ท่านผู้อ่านเห็นสัจธรรมของชีวิตข้อหนึ่ง นั่นก็คือ ว่าไม่ว่าเราจะอยู่ในสถานะไหน เศรษฐกิจขาขึ้นหรือลง ทำงานได้หรือไม่ได้ อยู่สุขสบายหรือเจ็บป่วย ลูกค้าที่มีความจงรักภักดีกับเราและไม่เคยหนีจากเราไปไหนคือ ลูกค้าที่เป็นคนในครอบครัวโดยเฉพาะพ่อแม่พี่น้อง คู่สมรส หรือลูก ถึงแม้ว่าสินค้าและบริการของเราจะแย่กว่า แพงกว่าคนอื่น แต่คนเหล่านี้ก็ยังอุดหนุนเราอยู่ตลอดเวลา เพียงแต่ไม่ได้อุดหนุนในเชิงของการซื้อขายเหมือนของกินของใช้ แต่อุดหนุนด้วยกำลังใจ ไม่เหมือนกับลูกค้าภายนอกกลุ่มอื่น เช่น เพื่อน(บางคน)จะมาหาเราก็ต่อเมื่อเรามีผลประโยชน์(เพื่อนกิน) ลูกค้าจะซื้อสินค้าเราก็ต่อเมื่อเราเสนอบางสิ่งบางอย่างให้เขาดีกว่าคู่แข่ง ขัน และลูกค้าเหล่านี้พร้อมที่จะหนีเราไปได้ตลอดเวลา ถ้าเราให้เขาได้น้อยกว่าที่เขาคาดหวัง

เพื่อ ให้ลูกค้าภายในซึ่งเป็นลูกค้ากลุ่มที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเราเกิดความ ประทับใจและพึงพอใจต่อสินค้าและบริการของเราให้คุ้มค่ากับการที่เขามอบความ ไว้วางใจให้กับเรามากกว่ากลุ่มอื่นๆ ผมจึงขอแนะนำเทคนิคการบริหารลูกค้าภายในดังนี้

· บริการและดูแลลูกค้าภายในเหมือนลูกค้าภายนอก ผม คิดว่าแค่เพียงเราทำสิ่งต่างๆเท่ากับสิ่งที่ทำให้กับลูกค้าภายนอก (ไม่ต้องดีกว่าไม่ต้องมากกว่า) รับรองได้ว่าผลของการให้บริการที่เกิดจากลูกค้าภายในย่อมมีมากกว่าลูกค้าภาย นอก เช่น เรานำของขวัญวันเกิดให้ลูกค้าภายนอก ลูกค้าอาจจะรู้สึกดีหรือเฉยๆ เพราะคู่แข่งของเราหรือคนอื่นๆเขาก็ให้ของขวัญแก่ลูกค้าคนนั้นและลูกค้าก็ รู้ว่าเราให้ของขวัญเขาเพราะหวังผลตอบแทนจากการซื้อขายสินค้าหรือบริการ แต่ถ้าเราซื้อของขวัญวันเกิดมูลค่าเท่ากันให้กับคนในครอบครัว สมาชิกในครอบครัวเราย่อมมีความประทับใจมากกว่าลูกค้าภายนอกอย่างแน่นอน

· แบ่งปันความภูมิใจให้ลูกค้าภายในครอบครัว เมื่อ ไหร่ที่เรามีกำไรในชีวิต(ความสำเร็จ) กรุณาแบ่งปันให้ลูกค้าในครอบครัวบ้าง เช่น บอกว่ากำไรในชีวิตนั้น บุคคลคนไหนในครอบครัวมีส่วนร่วมบ้าง หลายคนนึกถึงคนในครอบครัวเมื่อชีวิตลำบาก แต่มักจะลืมคนในครอบครัวเมื่อประสบความสำเร็จ ดังนั้น ทุกครั้งที่ประสบความสำเร็จควรจะมีการแบ่งปันความรู้สึกดีๆสู่ลูกค้าภายใน ครอบครัวด้วย

· นึกถึงลูกค้าภายในเสมอเมื่อทำอะไรให้ลูกค้าภายนอก ทุกครั้งที่เราทำอะไรให้กับใครซึ่งเป็นลูกค้ากลุ่มอื่นๆ กรุณาถามตัวเองว่าเราได้ทำสิ่งนี้ให้กับลูกค้าภายในครอบครัวของเราแล้วหรือ ยัง เช่น ในขณะที่เรานั่งฟังคนอื่นพูดอย่างตั้งใจ เราเคยตั้งใจฟังคำพูดของคนในครอบครัวบ้างหรือไม่ ในขณะที่เราเลือกซื้อของขวัญให้คนอื่น ลองนึกดูว่าเราเคยซื้อของขวัญให้กับคนในครอบครัวบ้างหรือยัง ถ้าเราทำแบบนี้ทุกครั้ง อย่างน้อยจะช่วยให้เราไม่หลงลืมลูกค้าภายในได้บ้างถึงจะไม่ทั้งหมดก็ตาม

สรุป การ บริหารลูกค้าภายในถือเป็นพื้นฐานที่สำคัญที่สุดในชีวิตของคนทุกคน เพราะจะช่วยให้เราสามารถดูแลลูกค้าภายนอกได้อย่างไม่เคอะเขิน เช่น ถ้าเราเคยยกมือไหว้พ่อแม่ทุกวัน เมื่อเราไปหาลูกค้าภายนอกเราสามารถยกมือไหว้ลูกค้าได้ง่ายขึ้น เพราะการยกมือไหว้เป็นนิสัยที่ติดตัวเราอยู่แล้ว นอกจากนี้ การดูแลลูกค้าภายในให้ดีนั้น จะช่วยให้ฐานในการดำเนินชีวิตของเรามั่นคงขึ้น เพราะความพึงพอใจของลูกค้าภายในครอบครัวถือเป็นฐานกำลังใจที่ดีที่สุดที่จะ ช่วยให้เราก้าวไปสู่ความสำเร็จในเรื่องอื่นๆ สุดท้ายนี้หวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านผู้อ่านคงจะหันมาดูแลและใส่ใจลูกค้าภาย ใน(ครอบครัว)ให้มากขึ้นกว่าเดิมนะครับ